Regelmatig zetten wij een ondernemer in een pand van NV Zeedijk ‘in the spotlight’. Deze keer vertelt couturier Armin van Zutphen over de buurt en zijn atelier/winkel aan de Zeedijk.
Op de Zeedijk is in de loop der jaren veel streetwear gekomen. Maar in een klein hoekje in de bocht van de Zeedijk zit ook een couturier. Hier ratelt al jarenlang de Juki-naaimachine van couturier Armin van Zutphen. Sinds 1999 heeft hij zijn atelier/winkel in deze straat, met een piepkleine etalage voor zijn creaties.
Armin van Zutphen voor zijn winkel: “De sfeer is gemoedelijk. Als je hier loopt, zeg je twintig keer gedag.”
Mix van ondernemers
NV Zeedijk streeft altijd naar een goede mix van ondernemers op de Zeedijk. Met precies die intentie vroeg NV Zeedijk Armin van Zutphen al in 1999 zich op de Zeedijk te vestigen. Aanvankelijk zag hij dat niet zo zitten: “De Zeedijk was toen nog absoluut niet zo leuk als het nu is. Natuurlijk was het al beter dan het ooit was, maar ik moest wennen. Bovendien zou ik als couturier toch een buitenbeentje worden aan de Zeedijk.”
Een soort dorp
Uiteindelijk verliet hij toch zijn atelier Onder de Bogen. De Zeedijk geeft immers toch meer reuring en aanloop. Hij begon in het hoekpand waar nu Studio Zeedijk zit, met een atelier in de kelder en winkel op de begane grond. Zo’n elf jaar geleden verhuisde hij naar nummer 34. “Dat was eerst een soort huiskamer waarin prostituees samen kwamen theedrinken. Toen heb ik aangeklopt bij de NV Zeedijk of ik het kon huren. NV Zeedijk gaf mij deze kans.”
Deze straat zit hem als gegoten. “Het is toch een soort dorp,” vindt hij. “Ikzelf woon in de Warmoesstraat, ook alweer dertig jaar. Niemand wilde daar destijds wonen; je kreeg een premie als je dat wel deed. Nu ga ik er nooit meer weg. Mijn zus zegt wel dat ik in de Bermudadriehoek woon, met mijn stamkroeg meegerekend.”
Bekende Nederlanders
Tekenen, knippen, naaien en strijken. Dat doet hij de hele dag in zijn atelier. Hij kleedt enkele bekende Nederlanders, zoals Jenny Arean en Brigitte Kaandorp. En nu is hij bezig met een creatie voor de nieuwe show van theatermaker Sven Ratzke. “Ook Fong Leng komt af en toe binnenlopen voor een nieuwe zonnebril.” Eigenlijk maakt hij vooral jurkjes. “Heerlijk. Liever nog maak ik jassen en pakken, maar dat is vaak duur en ook veel werk.” Momenteel is hij bezig met een opdracht voor een eigenares van een zaak in Alkmaar. “Zij liep toevallig langs, vond mijn winkel mooi en bestelde 21 rood gestippelde jurken voor haar personeel. Voor iedereen drie jurken: voor de was, de strijk en om te dragen.” Een andere mooie klus was het ontwerpen van kleding voor de boot van Booking.com tijdens de Gay Pride. Alle Booking-mensen aan boord droegen zijn kleurrijke kleding.
Familie van kleermakers
Armin van Zutphen komt uit een familie van kleermakers. Zijn vader en beide opa’s waren kleermakers, zijn moeder coupeuse. “Zij waren altijd aan het werk, ook thuis. Als mijn zus en ik in bed lagen, hoorden we de naaimachine altijd ratelen. Dat vind ik nog altijd een heerlijk geluid.” Toen hij 9 jaar was, werd hij ziek. Drie maanden moest hij thuisblijven en zijn moeder moest hem vermaken. Dat deed ze door hem te leren borduren, haken en breien. “Dat bleek ik heel goed te kunnen,” vertelt hij. “Daarna ging ik jurkjes haken voor de Barbie van mijn zus. Kortom: het klassieke nichtenverhaal.” Armin van Zutphen volgde de Mode Academie Charles Montaigne en ging vervolgens aan de slag voor Nederlandse couturiers als Frank Govers, Frans Molenaar en Edgar Vos.
Het gebeurt regelmatig dat mensen binnen lopen en verrast zijn. Of mensen die aan tafel bij restaurant Kaap & Tein aan de overkant een mooie jurk in zijn etalage zien en direct na het eten bij hem binnenlopen. “Dat gebeurde vorige week nog. De vrouw van een varkensboer uit de UK kocht meteen de jurk uit de etalage. Het werd haar ‘new favourite dress’ mailde ze mij later.” Dat krijgt hij vaker te horen: dat zijn creaties heerlijk zijn om te dragen.
Hij heeft altijd voor zichzelf en thuisgewerkt. “Ik duld geen baas boven me. Ik krijg een tekening, een lap stof en ga het maken. Dan naaide ik onder meer van die glimmende zijdens blouses van 900 gulden per stuk voor bijvoorbeeld Frans Molenaar.” Nu werkt hij voor Ronald van der Kemp en vooral voor zichzelf. “Hier aan de Zeedijk ontwerp en maak ik mijn eigen dingen en hang ze op. En daar ga ik mee door tot ik omval.”
In verschillende Amsterdamse volksbuurten ontstonden nieuwe tradities. Eén daarvan kennen we vandaag nog goed: het omdraaien van de rollen. Mannen trokken vrouwenkleding aan, vrouwen mannenkleding en iedereen kon voor één dag iemand anders zijn. Met muziek, dans en feest op straat groeide Hartjesdag uit tot wat ook wel het ‘Carnaval van het Noorden’ werd genoemd.
