Category

Verhalen

Een huiselijke oase in de Warmoesstraat

De Bakkerswinkel is een oase van rust in de toeristische Warmoesstraat hartje binnenstad. Hier heeft ‘huisvormgever’ Piet Hein Eek huiselijke gezelligheid gecreëerd, onder meer met oude meubels, schilderijen en kasten vol servies in grootmoeders stijl. In een sfeer die voelt als een tweede thuis kun je hier overdag terecht voor ontbijt of lunch, maar natuurlijk ook voor een kop koffie of een high tea. Bovendien vind je hier (vaak ambachtelijke en biologische) lekkernijen: jams, curds, taarten, honing, koffie, thee, soep, quiches, scones en zuurdesembrood. Bijna alles wat je in De Bakkerswinkel kunt bestellen, kun je ook kopen en meenemen naar huis.

Michel Damman en Simone Moorman zijn bijna 25 jaar eigenaar van De Bakkerswinkel. In 2002 openden ze met Piet Hekker de locatie in de Warmoesstraat. Zijn eerste winkel naar hetzelfde concept had Piet Hekker in 1981 geopend in Zoetermeer. Dat was een succes, dus daarna opende hij er meer. Ook in Amsterdam sloeg het aan, in de Roelof Hartstraat en bij de Westergasfabriek.

Kwaliteit in de binnenstad

In de hectische Warmoesstraat gingen Piet Hekker en Michel Damman het avontuur aan door er nog een Bakkerswinkel te openen. Zij openden er juist hier een, vanuit de overtuiging dat kwaliteit thuishoort in de binnenstad en dat juist zo’n kwetsbaar gebied kansen biedt.

Zo gezellig als het bij de Bakkerswinkel binnen is, zo anders is het wel eens op straat. “Toen wij hier kwamen was er nog veel drugsgebruik en was het niet bepaald gezellig,” vertelt Simone. “Het was dus wel een risico om hier te beginnen met zo’n groot pand. Wij zijn die uitdaging aangegaan, in eerste instantie met Piet Hekker. Later namen we de winkel van hem over.”

Bakkerszonen

Piet Hekker is zoon van een bakker, Michel is zoon van een banketbakker. Hij kon niet bij het interview aanwezig zijn, dus zijn vrouw Simone vertelt: “Michel is opgegroeid met de banketbakkerij van zijn ouders aan het Hoofddorpplein. Hij ging echter niet de zaak van zijn ouders in, maar werkte bij Randstad om mensen met afstand tot de arbeidsmarkt te helpen bij het vinden van werk. Totdat hij besloot het roer om te gooien om ambachtelijke producten te gaan maken, het liefst in combinatie met horeca. Op dat moment kwam De Bakkerswinkel op zijn pad. Hij werkte een half jaar in de Roelof Hartstraat, toen Piet Hekker zijn oog op deze plek liet vallen voor een derde Bakkerswinkel. Het historische, achttiende-eeuwse pand huurden zij van de familie Geels, die hier sinds 1863 een koffie- en theehandel had. Toen zij het te koop zetten, kocht NV Zeedijk het pand aan. Vennoten Piet en Michel zetten de locatie in de Warmoesstraat op volgens eerder beproefd concept, waarbij Michel de dagelijkse operatie voor zijn rekening nam.”

Klassiek servies

NV Zeedijk heeft het pand in 2013 gerenoveerd en woningen boven De Bakkerswinkel gerealiseerd. Daardoor heeft De Bakkerswinkel een paar jaar tijdelijk aan de Zeedijk gezeten. Het was een enorme operatie en financieel een aderlating voor ze, maar ze zijn achteraf blij met de verbouwing en de inrichting. Zo staat er een grote kast met allemaal klassiek servies. Simone: “Die kop en schotels herkennen mensen vaak van hun oma. We gebruiken ze vaak voor onze high teas.”

Het achttiende-eeuwse pand waarin de Bakkerswinkel zit, stond bekend als de Vergulde Pauw vanwege de gevelsteen met een pauw en stamt uit de 18e eeuw. Daarvoor, in 1522, woonde op precies deze plek Pieter Gerritsz Bicker met zijn vrouw. Hij zou later burgemeester van Amsterdam worden. In de negentiende eeuw vestigde de familie Geels zich hier met hun koffie- en theehandel. Vanaf 1886 huurde zetterij en drukkerij van Het Nieuwsblad voor Nederland het pand van de familie Geels, in 1960 gevolgd door drukkerij Van Steijn. NV Zeedijk kocht het in 2012 van de familie Geels.

De Bakkerswinkel is bijna de enige zaak in de straat waar bewoners kwamen. Simone: “En toeristen die vlakbij logeren of hier lopen vinden het een verademing in de buurt. Portiers van hotels in de buurt sturen mensen vaak door naar ons. Wij zijn een authentiek bedrijf en niet alleen op toeristen gericht. Onze kracht, naast onze ambachtelijke producten, is dat wij een constante factor zijn en een oase zijn in deze buurt.”

Buurtbewoners

Wel ziet ze minder buurtbewoners langskomen. “Dat komt volgens mij doordat veel oudere mensen deze buurt hebben verlaten. Ze kunnen hun huis goed verkopen en gaan kleiner wonen. Bovendien is er veel meer horeca-aanbod gekomen. Toen wij begonnen, waren wij bijvoorbeeld de enige plek waar je kon ontbijten. Dat kan nu op veel meer plekken. Er is nu veel meer aanbod in de stad. De aantrekkingskracht die dit stukje historisch centrum van Amsterdam heeft op veel mensen, blijft wel een voordeel voor ons. Maar de bekende overlast in dit gebied kan ook schadelijk zijn voor De Bakkerswinkel en andere leuke initiatieven in deze buurt.”

Jonger publiek

Ze zijn blij met nieuwe winkels in de Warmoesstraat, zoals hun buurman Bonne Suits. “Deze nieuwe, jonge winkel trekt weer een ander publiek aan. Net zoals onze drie kinderen, die alle drie in De Bakkerswinkel hebben gewerkt. Met hen kwam hier ook weer een veel jonger publiek. Samen met het jonge personeel dat wij hebben, geeft dat veel energie. Zo krijgen we een goede mix van bezoekers. En dat is leuk, want er is veel de moeite waard om te bezoeken in deze buurt, onder meer De Oude Kerk en Ons Lieve Heer op Solder. Het blijft een fantastisch mooie buurt.”

De Bakkerswinkel. Warmoesstraat 69.
Openingstijden: Maandag en woensdag t/m vrijdag: 8.00-16.30 uur. Zaterdag & zondag: 8.30-17.00 uur. Dinsdag gesloten.

 

 

Een eilandje in de Amsterdamse binnenstad

Chris Preukschat en Brigitte van Koekenberg namen vijfentwintig jaar geleden de Haven van Texel over. In januari vieren ze met hun personeel dat ze al een kwart eeuw het sfeervolle restaurant met groot terras aan de gracht bestieren. Want ze zijn er maar wat trots op dat ze samen met hen De Haven van Texel hebben gemaakt tot wat het nu is: een restaurant dat zich vooral op Nederlanders richt, maar waar ook toeristen zich welkom voelen.

Brigitte en Chris van de Haven van Texel in de Sint Olofssteeg.

Chris en Brigitte huren het historische pand in de Sint Olofssteeg (gebouwd rond 1680) van NV Zeedijk. Ze hebben er een gezellig en karakteristiek Nederlands eetcafé van gemaakt. “Je had hier vroeger meer kroegen met verwijzingen naar steden of eilanden,” weet Chris. “Zo had je vroeger het café Stad Rotterdam of café Groningen. Dat kwam door de schippers, die hier hun eigen café hadden. Toen wij het overnamen, had de Haven van Texel een slechte reputatie, maar wij besloten de naam toch te houden.”

Nederlandse bediening

Hier spreekt al het personeel in de bediening Nederlands, de borden en menukaart zijn in het Nederlands en ze serveren ook Hollandse gerechten. Toeristen kunnen met een QR-code de menukaart in hun eigen taal krijgen. “In de keuken hebben we nog wel eens een Engelssprekende kok of afwasser. Natuurlijk spreekt onze bediening ook Engels, maar wij willen dat het personeel Nederlands spreekt,” zegt Brigitte. “We hebben namelijk veel vaste Nederlandse gasten. Er is een vrouw die al vijftien jaar regelmatig bij ons komt voor koffie met appeltaart. Dat vinden we leuk, als mensen terugkomen.” Chris voegt toe: “Toeristen vinden het ook leuk dat wij een local place zijn, waar ze een typisch Hollandse sfeer kunnen voelen.” Dat komt wellicht ook door de kroketten en bitterballen. Brigitte: “Wij zijn ‘hofleverancier bitterballen’. Ook kroegen in de buurt die zelf geen keuken hebben, kunnen ze bij ons bestellen en wij komen ze brengen.”

Politiecafé

Vroeger was de Haven van Texel ook ‘politiecafé’: “Jongens die op het politiebureau in de Warmoesstraat werkten, kwamen na hun werk hier,” vertelt Chris. “We kennen alle dienders uit die periode. Dat bureau is allang weg, maar één keer per jaar houden de voormalige agenten hier hun reünie, een nieuwjaarsborrel. Dan kletsen ze over vroeger. Het is een besloten reünie en de verhalen vliegen over tafel. Tegenwoordig hebben we heel goed contact met de buurtregisseur en de wijkagent.”

Chris en Brigitte wonen in Monnickendam en reizen al sinds jaar en dag naar Amsterdam. Eerst werkten ze samen bij café De Groote Swaen en was het de bedoeling dat Chris dat zou overnemen. Toen werd het opeens verkocht en tegelijkertijd kwam De Haven van Texel vrij. Samen met hun voormalige baas Hans Dikker namen ze het over en huurden ze het van NV Zeedijk. “Het zag er toen niet uit,” vertelt Chris. “Het was ook al een paar jaar dicht geweest, maar wij zagen er wel potentie in. We hebben alles in het interieur aangepakt in de loop der jaren, maar de sfeer van oud-bruine kroeg met de houten lambrisering hebben we bewust zo gelaten.”

Terras aan de gracht

In de jaren zeventig stonden naast de Haven van Texel nog twee panden, maar die waren rijp voor de sloop. Vervolgens werd het een parkeerplaats, die later is omgetoverd tot het terras dat nu vaak bomvol zit. Mensen hebben er mooi uitzicht over de gracht en de grachtenpanden van de Zeedijk. Om het terras ook in de herfst en winter vaker te kunnen gebruiken komen er binnenkort parasols met verwarming, warmtekussens en een doorzichtig windscherm. “We gaan kijken of dat een succes wordt,” zeggen ze. “We willen toch dingen ontwikkelen. Zo hebben we in de zomermaanden ontbijt geserveerd. Nu gaan we een plan bedenken voor de maandag. Vroeger waren we zeven dagen per week open, maar nu zijn we maandagen gesloten. Dat komt door personeelsgebrek. Vooral in de keuken is het moeilijk goed personeel te vinden. We willen nu kijken of we iets kunnen organiseren voor buurtbewoners. Bijvoorbeeld een spelletjesmiddag of stamppot dag.”

Saamhorigheid

Chris en Brigitte hebben de buurt enorm zien veranderen. “Destijds was er toch meer saamhorigheid onder de buurtbewoners. Nu hebben we met sommigen goed contact, terwijl we andere buren helemaal niet kennen. We willen ons daarom meer richten op de buurt. Laatst hadden we hier ook een borrel met mensen uit de buurt en dan is het vreemd te horen dat sommigen niet wisten dat wij dit restaurant hebben. Als je langsloopt zie je ook als eerste onze bar en daardoor heeft het een café-achtige uitstraling. Eenmaal binnen weten mensen vaak niet wat ze zien. Af en toe voelen we ons met de Haven van Texel ook wel een eilandje, dat zo tussen de Zeedijk en de Warmoesstraat ligt.”

Haven van Texel. Sint Olofssteeg 11. Website Haven van Texel
Openingstijden: Dinsdag t/m donderdag: 12.00-23.00 uur
Vrijdag & zaterdag: 11.30-00.30 uur
Zondag 12.00-00.30 uur.
Maandag gesloten.

Bijlmercultuur op de Zeedijk

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’: Georgy Dendoe van Smib, op Zeedijk 60.

Smib is een van de winkels op de Zeedijk waar je voor streetwear terecht kunt. In 2014 is Smib ontstaan als collectief: jongeren uit de Bijlmer die zich bezighouden met muziek, fotografie, kleding, kunst en video’s. Deze movement uit Amsterdam-Zuidoost zit al sinds 2017 op de Zeedijk en bracht daarmee hun Bijlmercultuur naar de Zeedijk. Sinds 2023 in hun eigen winkel op nummer zestig.

Georgy Dendoe voor Smib Boutique op Zeedijk 60.

Voor wie de straattaal van de Bijlmer, het slang, niet machtig is, is een kleine uitleg handig. De Bijlmer wordt in straattaal Bims genoemd en Smib zijn de letters achterstevoren. Het slang van Amsterdam-Zuidoost bestaat voor een groot deel uit het omkeren van woorden.

Metro

Georgy Dendoe is een van de oprichters en eigenaar van de Smib Boutique. Hij is opgegroeid in Kraaiennest. “Ik kwam vaak op de Zeedijk,” vertelt hij. “Altijd met de metro vanuit de Bijlmer. Vandaar ook dat ons logo een verwijzing is naar het oude metro-logo. Ik kwam vroeger voor de manga’s bij stripboekenwinkel Henk en ging naar Outland Store (nu Patta). Ik houd van mode en kunst en er zaten leuke winkels. Bovendien houd ik van lekker eten, wat hier genoeg is.” Op zijn twintigste kon hij gaan inwonen bij Bonne, nu de eigenaar van Bonne Suits in de Warmoesstraat. “Toen kwam ik bijna dagelijks op de Zeedijk. In 2017 kon Bonne via Patta de winkelruimte van Zeedijk 60 huren van NV Zeedijk en vroeg hij mij te helpen. We waren drie partijen en verkochten drie merken: Smib, Bonne Suits en The New Originals en af en toe kleding van andere vrienden. Sinds een aantal jaren zijn we alle drie solo gegaan en werd Zeedijk 60 onze eigen winkel.”

Sterren

Georgy ontwerpt de kleding voor Smib, samen met een team. Een mode-opleiding heeft hij niet: “Geen enkele opleiding heb ik afgemaakt, ik ben volledig autodidact. Het stond in de sterren geschreven dat ik iets creatiefs zou doen. Mijn vader is drummer in een Surinaamse band, Ghabbiang Boys, en mijn oma en moeder zijn beeldend kunstenaar. Zij hebben mij op creatief vlak erg gestimuleerd. Bij mijn oma zat ik altijd aan tafel te tekenen.” Georgy doet alles wat Smib is: hij ontwerpt kleding, bedenkt concepten (video’s), maakt beats en hij rapt. Ook de schilderijen die boven de kleding aan de muur hangen heeft hij gemaakt. “Wij hebben onze Bijlmercultuur naar de wereld gebracht,” zegt hij. “We zijn dit gaan doen omdat we het zelf leuk vinden. Ik maak dingen die ik zelf leuk vind en hoop dat anderen het ook leuk vinden.”

Hij begon met ontwerpen van T-shirts en dat breidde langzaam uit tot een complete collectie, van kinderkleding, tassen en sokken tot truien en broeken. Ook het suikerspin roze joggingpak dat hij draagt, heeft hij zelf ontworpen.

Adriaan van Dis

De taal van de Bijlmer heeft bekendheid gekregen dankzij het zogeheten Smibanese. Georgy: “Een van de leden van Smib, Professor Soortkill, heeft het Smibanese woordenboek geschreven. Er bestond op een gegeven moment zoveel straattaal en dit boek legt het uit.” De Nederlandse schrijver Adriaan van Dis is fan van ze en raakte bevriend met Professor Soortkill en daardoor ook betrokken bij Smib. Hij poseert nu in een Smib T-shirt op posters die in de winkel en overal in de buurt hangen. Georgy Dendoe: “Alle kunst is gerelateerd. Of het nu muziek, taal of beeldende kunst is.”

Ideale straat

De Zeedijk is volgens Georgy de ideale straat geworden. “Van no-go-area naar de straat van nu is een grote stap geweest. Er zijn nu ondernemers die doen wat er eerst miste in het winkelaanbod. Alles is zo gegroeid.” Net als zijn eigen winkel: “Ik verkocht mijn kleding eerst via Instagram. Later had ik een website en vervolgens deze boutique. Instagram is nog steeds heel belangrijk voor ons, om mensen te bereiken voor de winkel, events, muziek en connecten met mensen.”

Op de Zeedijk blijft de Bijlmer belangrijk voor ze. Georgy: “De Bijlmer is een onuitputtelijke inspiratiebron, met een rijke historie en heel veel cultuur. In Amsterdam-Zuidoost heb je de hele wereld. Ik heb daar een mooie jeugd gehad, absoluut niet saai. Van alle culturen is daar wel iets en je groeit op met mensen uit bijna alle landen van de wereld, van Ethiopiërs tot Ghanezen en Nederlanders, enzovoorts. Als je dan later de wereld in gaat, ben je al heel veel gewend en sta je overal voor open.”

Smib. Zeedijk 60. Bekijk de website van Smib.
Openingstijden: maandag t/m zaterdag 12.00-19.00 uur. Zondag 13.00-18.00 uur.

Zang en gezelligheid in Casablanca

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ een interview met Marco Oskam van Casablanca op Zeedijk 26E.

Casablanca is een wit en licht pand aan het begin van de Zeedijk. Eenmaal binnen is het donker. Het muziekcafé heeft een bruin interieur, dat al jarenlang onveranderd is. Er hangen schilderijen aan het plafond. Achterin staat het podium, waarop liefhebbers vier avonden per week de longen uit hun lijf zingen, of ze het nou kunnen of niet. Links staan barkrukken en rechts is de bar. Vooraan staat een bartafel, waar eigenaar Marco Oskam graag zit.

Marco Oskam voor muziekcafé Casablanca aan de Zeedijk.

De muziekinstrumenten aan de muur zijn een verwijzing naar het roemruchte verleden van de jazzclub, die toen nog Casa Blanca heette. Hier klonk vanaf 1946 avond aan avond live jazz en hier kon je dansen. Zeelieden kwamen hier graag over de vloer, evenals jazz-musici uit de VS, die goed konden spelen. Marco Oskam kent de geschiedenis van Casa Blanca: “Het moest wel dansbare jazz zijn, want zodra de toenmalige eigenares, Marie Wagenaar, hoorde dat de musici te veel improviseerden, stampte ze vanuit haar woning erboven met een stok op de vloer. Er moest gedanst worden.”

NV Zeedijk

Na Marie Wagenaar kocht Zwarte Joop, de legendarische ‘Godfather’ van de Amsterdamse Wallen, het pand. Marco: “Hij opende daarna Casa Rosso aan de Oudezijds Achterburgwal. In de jaren zeventig en tachtig, sloot Casa Blanca enige tijd de deuren. Daarna werd het een junkhotel en vervolgens een fietsenstalling. Boven is nog brand uitgebroken en er was van alles aan de hand. Totdat NV Zeedijk het pand in 1995 kocht en opknapte. Daarna ging het goed.” Zijn voorganger, Wim Peters, huurde het van NV Zeedijk en maakte er een karaokebar van. Marco: “Wims vader had een elektronicawinkel in de Van Woustraat. Daar haalde hij een laserdisc met karaoke erop. Samen met dj Johan maakte hij van Casablanca een van de eerste karaokebars van de stad.” In het weekend klonk er nog wel steeds jazz.

Kristalmanager

Marco Oskam kwam in 2000 werken in Casablanca. “Ik had een baan bij de NS,” vertelt hij. “Eerst was ik perronopzichter en hield ik me bezig met met treinen en veiligheid. Daarna werkte ik bij NS Cargo in de Westhaven en vervolgens nog twee jaar in Utrecht, waar ik ervoor zorgde dat locomotieven en machinisten op de juiste plek kwamen. Ik draaide veel nachtdiensten en op een gegeven moment leek het me leuk om in de horeca te werken. Iets totaal anders, maar ’s nachts werken was ik wel gewend. Ik begon een vrijdag in de twee weken als glazenophaler bij Casablanca, gewoon voor de lol. Iemand noemde mij wel kristalmanager. Ik vond het al snel veel leuker dan verwacht. Vervolgens werd het elke vrijdag en in 2002 vroeg Wim Peters of ik bedrijfsleider wilde worden. Dat leek me wel wat. Bij de NS was ik altijd bezig met het oplossen van problemen. Op zich niet erg, maar in de horeca zag ik vooral gezelligheid. Dat had ik vanaf toen vier dagen per week.”

Karaoke

In 2005 nam hij Casablanca van Wim Peters over en huurde hij het van NV Zeedijk. De karaoke bleef, maar de live jazz nam af. “Wij vragen geen entree en met livemuziek verdien je weinig,” aldus Marco Oskam. “We hadden elke maandag, woensdag en donderdag een bigband, maar dat leverde niet genoeg op. Bij een concert komen mensen om te luisteren en na de set gaan ze weer. Bij karaoke doet iedereen mee en blijft men de hele avond. Zonder entree heb je dat nodig om rond te komen. Nu zijn we van woensdag tot en met zaterdag open. Meer dagen kan bijna niet, want goed personeel dat lang blijft is lastig in de horeca. Eigenlijk wil ik wel weer meer jazz gaan doen. Ik houd ervan. Sommige jazz dan, niet van dat gepriegel. Als het maar swingt.”

Bucketlist

Mensen weten de karaokebar op de Zeedijk goed te vinden. Casablanca stond begin 2026 ook op de bucketlist van Het Parool, als een van de 101 dingen die je als Amsterdammer moest hebben gedaan. “Ja, wij zijn wel een begrip in Amsterdam. Bij ons hoef je niet te kunnen zingen, je moet het gewoon durven. Als je je best doet, staat de hele zaak achter je en zingt iedereen mee. Gaat het echt alle kanten op, dan draaien we de microfoon een tikje zachter. Daar moet de zanger meestal zelf het hardst om lachen. Mensen komen hier voor de gezelligheid: met vrienden, collega’s of mensen die je net hebt leren kennen.”

Er is altijd een wachtrij. Bezoekers kunnen via een QR-code een nummer scannen en wachten op hun beurt. Regelmatig is er een rij van zestig tot zeventig nummers. Tachtig procent van de bezoekers is Nederlander en daarvan komen de meesten uit Amsterdam. “Hier komen relatief weinig toeristen. Dat komt vooral doordat er veel Nederlands wordt gezongen: veel Yves Berendse en André Hazes.”

Red Light Jazz Festival

De liefde voor jazz is er nog wel altijd. Daarom staan er nog altijd een piano, drumstel en versterkers. Als er een band komt, kan die zo beginnen. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het jaarlijkse Red Light Jazz Festival, dat hij al sinds 2014 organiseert en dat NV Zeedijk al jaren sponsort. “Ik wilde iets leuks doen voor de buurt,” vertelt Marco. “Toen ontstond het Red Light Jazz Festival, waarmee we weer een ander publiek trekken. Dat doen we niet om geld te verdienen, integendeel. Het is leuk om te organiseren en ik zie ook het belang voor de buurt. Ik vind dit toch een van de leukste plekken van Amsterdam. Hier komt een gemêleerd publiek en heb je van alles door elkaar: gaybars, oude kroegen, kleding- en platenzaken. Het is gewoon een gezellig buurtje waar iedereen elkaar kent en helpt. Dat laten we ook graag aan anderen zien.”

Casablanca. Zeedijk 26E. Open: woensdag en donderdag 20.00-03.00 uur. Vrijdag en zaterdag 20.00-04.00 uur.  
Casablanca is ook te huur voor besloten feesten en bedrijfsborrels.
Red Light Jazz Festival 2027: vrijdag 4 juni tm zondag 6 juni.

Een parel voor de ultieme uitgaanskleding

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ een interview met Joëlla Schipper van FAC Shop aan Zeedijk 61.

Mensen die op zoek zijn naar een extravagante outfit voor een festival of een clubnight komen graag naar de winkel van Joëlla Schipper aan de Zeedijk. Zij verkoopt in haar FAC Shop clubwear, ravewear en partywear: kleding waarin mensen kunnen schitteren en opvallen in het uitgaansleven. Voor het Amsterdam Dance Event heeft ze genoeg nieuwe outfits in huis én organiseert ze donderdag 22 oktober een Party Pit Stop.

Joëlla Schipper voor haar FAC Shop op Zeedijk 61.

Joëlla Schipper huurt haar winkel sinds 2023 van NV Zeedijk. Sinds ze twaalf jaar geleden een pop-up store op de Zeedijk had, wilde ze hier maar wat graag terugkeren met een eigen winkel. Dat is uiteindelijk gelukt.

Perfecte locatie

“Ik heb de vorige winkeleigenaar gevraagd mij te informeren als zij wegging. Dat deed zij. Toen ben ik bij NV Zeedijk langsgegaan om te vertellen waarom ik dit zo graag wilde en ik kreeg deze kans. Voor mij is dit de perfecte locatie. Lekker dicht bij het Centraal Station en met een gemixt publiek. Het is hier bruisend; je voelt dat er veel gebeurt. En nu ik hier zit, voel ik me welkom. Iedereen groet elkaar hier. Mensen zijn hier op de Zeedijk bovendien wel wat gewend en accepteren mij en mijn winkel.”

Van Ter Apel naar de Zeedijk

Joëlla komt uit een streng christelijk gezin in Ter Apel. “Na mijn middelbare school wilde ik naar het buitenland. Ik wilde mijn ouders blij maken en zou met een christelijke organisatie, die het geloof verkondigt en zendelingenwerk doet, naar een dorp in Bolivia. Maar ik was pas achttien en na een informatiebijeenkomst zag ik er tegenop om straatkinderen te helpen. Toen zei iemand: waarom ga je niet naar Aruba? Daar zoeken ze veel horecapersoneel.” Ze ging naar Aruba en studeerde het jaar erna in Amsterdam kunstgeschiedenis aan de VU. Ze werkte bij een galerie en kwam vaak op het Waterlooplein. Joëlla: “Een marktkoopman vroeg of ik niet een eigen kraam wilde. Dat leek me super, dus ik ben dat gewoon gaan doen.” Ze had ook diverse pop-ups en verkocht van alles: meubels, planten en later ook kleding. “Ik houd zelf van uitgaan en extravagante kleding en dat miste ik destijds in Amsterdam. Op een keer zag ik een documentaire over de vroegere, legendarische club RoXY, waar mensen al weken van tevoren bezig waren met het samenstellen van hun outfit. Dat wilde ik terugbrengen.”

Outrageous party looks

FAC Shop staat voor Freespirits And Clubbers. In haar groen-zilver-roze geverfde shop verkoopt ze alles voor het uitgaan: onder meer ultrakorte latexrokjes, fishnetshirts, raveshirts, chokers en andere accessoires. Op Instagram omschrijft ze het zo: ‘van sexy statement pieces tot de meest outrageous party looks’. In de kelder heeft ze ook een kleine vintage store. Daar hangt vintage kleding en diverse items die ze overnam van een dragqueen uit Antwerpen.

Uithangbord

De kleding haalt ze uit Berlijn, Amsterdam, Rotterdam, maar ook uit Miami. “Het zijn meestal kleine labels van onafhankelijke ontwerpers. Ik ken de mensen die de kleding maken en als je daarvan iets koopt, heb je echt iets unieks. Vaak is er maar één exemplaar van gemaakt. Van andere dingen heb ik meer maten. Het is allemaal kleding die ik zelf leuk vind en zelf draag als ik uitga. Ik ben dus mijn eigen uithangbord, net als al mijn klanten.”

Klanten uit Brazilië

Haar shop moest groeien en bekendheid krijgen. “Ik heb een parel, maar niet iedereen wist dat direct. Ik moest mijn publiek bereiken, want er is absoluut een markt voor. Zeker in het festivalseizoen. Mijn hoogseizoen valt in juli en augustus, met festivals als Pride, Tomorrowland en Milkshake. Mensen gaan op zoek naar een outfit. Op de festivals wordt toch verwacht dat je daar je best voor doet.”

Joëlla Schipper in de Fac Shop op de Zeedijk.

Zeker sinds ze meer aandacht aan Instagram besteedt, is het aantal volgers verdubbeld en weten ook meer mensen haar winkel te vinden. “Samen met een contentcreator maak ik filmpjes en dat is elke euro waard. Ik krijg nu zelfs mensen uit Brazilië en Portugal.” Behalve met klanten van ver weg heeft ze ook veel contact met haar buren. “Ik werk bijvoorbeeld samen met Ramblers Studio aan de overkant, een platform voor jonge talenten om hun leven vorm te geven via straatmode. Twee van hun medewerkers hebben in mijn winkel gestaan en zijn ook model geweest op een van mijn fashionshows.”

Kleding showen doet ze ook op Instagram. “Die filmpjes zijn grappig bedoeld en soms wat over the top. Je moet het ook niet zo serieus maken, dan creëer je afstand. Mensen moeten zich veilig en welkom voelen in mijn winkel. Vervolgens kunnen ze shinen tijdens het uitgaan. Want normaal aankleden is saai. Als je toch de hele nacht gaat dansen, kun je maar beter opvallen.”

FAC Shop, Zeedijk 61. Open: di t/m vr 12-18 uur, za 12-19 uur, zo 12-18 uur.
Openingstijden tijdens ADE (21 t/m 25 okt): wo, vr en za 12-21 uur; do 12-22 uur.
Donderdag 22 okt is van 18 tot 22 uur een Party Pit Stop, met onder meer een nail artist, tooth gems en twee dj’s.
Website: https://facshop.nl/

Radio vanuit de leukste straat van Amsterdam

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ een interview met Maarten Brouwer van Studio Zeedijk.

Op de hoek van de Zeedijk en de Spooksteeg zendt Studio Zeedijk sinds 2024 dag en nacht uit. Ruim honderd vrijwilligers uit de buurt en de rest van de stad maken radio vanuit dit pand van NV Zeedijk. Per week zenden ze 42 verschillende programma’s uit. Ook hebben ze hun eigen nieuwsredactie, die zorgt voor Amsterdams nieuws. Er is een wachtlijst van zeker zestig programmamakers, die zich ook willen aansluiten en vanaf de Zeedijk live radio willen maken.

Maarten Brouwer achter de mengtafel van Studio Zeedijk.

Studio Zeedijk is een initiatief van Maarten Brouwer en Marco Oskamp, eigenaar van karaokebar Casablanca, iets verderop. Al snel versterkte ook Huig van der Waal het team. Hij is creatief ondernemer en goed in programmeren. Maarten en Marco zaten in allerlei buurtoverleggen, waar ze elkaar regelmatig tegenkwamen. “Ik heb een heel verleden met media,’’ vertelt Maarten. “Ik studeerde organisatiekunde en communicatie en heb me daarin ontwikkeld. In een aantal Afrikaanse landen heb ik tussen 2005 en 2015 radiostations opgezet en media ontwikkeld.”

Serious Request

Maarten Brouwer is een van de bedenkers en initiators van het glazen huis en Serious Request, de geldinzamelingsactie die sinds 2004 elk jaar vlak voor Kerstmis op 3FM wordt uitgezonden. “Dat heb ik met het Keniaanse Ghetto Radio naar Nairobi gebracht. Het ging daar niet om het inzamelen van geld, maar bijvoorbeeld om bloeddonaties of HIV-tests. Daarmee konden mensen een bijdrage leveren aan de maatschappij. Eenmaal terug in Amsterdam dacht ik: wat ik daar kon, kan ik hier ook. Mijn hele leven heb ik als creator dingen opgebouwd van nul naar iets. Ik vind altijd: je kunt best even ergens over praten, maar je moet de dingen gewoon doen. Ik breng ervaring mee. Samen met veel anderen.”

Sleutel van NV Zeedijk

In de kelder van Casablanca waren hij en Marco Oskamp namelijk al langer bezig met radio maken. Het begon heel klein, met één uitzending op woensdag en verder non-stop muziek. Marco Oskamp verzorgde de techniek en Maarten was muziekprogrammeur. Hij nam als uitgangspunt de muziek van zijn muzikale held, de Nigeriaan Fela Kuti. NV Zeedijk gunde hun een betere locatie. “Hier zat eerst Mary Go Wild in, een platenzaak die gespecialiseerd was in techno en house. Ze waren befaamd vanwege de raves in de kelder. Zij gingen weg en het voelde echt als een hoogtepunt toen we van NV Zeedijk de sleutel kregen en naar binnen konden. Het amateuren in de kelder van Casablanca, waarmee Marco en ik waren begonnen, was afgelopen en we begonnen aan een nieuw radio-avontuur.”

Red Light Jazz Radio

Eenmaal in het pand van NV Zeedijk noemden ze zichzelf Red Light Jazz Radio, naar het Red Light Jazz festival dat Marco al sinds 2016 organiseert. Maarten: “We hadden rode tl-lichten achter het raam, omdat we ons Red Light Jazz Radio noemden, maar al snel waren we wel klaar met die grap. Niet iedereen begreep de link en de naam hielp ons niet meer. Ondertussen hadden we wel impact.”

Vrijwilligers

Dit jaar veranderden ze hun naam in Studio Zeedijk. “Dat klinkt veel opener en was echt een stap vooruit. Dit was ooit een plek met negatieve associaties, maar nu is het de leukste straat van Amsterdam. Dat dragen wij graag uit. Onze studio is daarom open voor alle radiomakers. Hier kun je je eigen programma doen.” Met een nieuwe mengtafel hebben ze weer een grote slag gemaakt. “Hiermee is de studio geschikt voor verschillende soorten makers.” En die komen af op Studio Zeedijk. “We hebben een interessante database aan mensen,” zegt Maarten. “Veel buurtmedia sterven uit, voornamelijk gedrukte media. Hier komen juist veel Gen Z-ers, de meesten zijn jonger dan dertig.” Het zijn mensen uit de buurt, maar ook uit de rest van de stad weten ze de microfoons van Studio Zeedijk te vinden. “Het zijn allemaal vrijwilligers. Ook Huig van der Waal werkt hier dagelijks als vrijwilliger. Ze doen het allemaal vanuit hun hart en uit betrokkenheid met de buurt. Onze locatie speelt daarin zeker een grote rol.”

In de ruimte achter in de studio zijn regelmatig jamsessies en hier treden ook vaak bandjes uit de hele stad live op. Ze zijn meteen via Studio Zeedijk te horen.

Aanpak NV Zeedijk

De Zeedijk noemt hij ‘de slagader in het gebied’: “Het is hier enorm veranderd, op de Zeedijk veel ten goede. Maar ik maak me wel zorgen om Amsterdam. Je kunt vaak zien aan zaken dat het niet klopt. Die ondermijning kun je de kop in drukken op de manier waarop NV Zeedijk dat structureel doet: panden opkopen, opknappen en beheren. Je moet actie ondernemen; Amsterdam heeft nog altijd een slecht winkelaanbod en veel monocultuur. Gelukkig is het hier op de Zeedijk wel gelukt. Ik ken geen mooier model dan de NV Zeedijk. Dat is de enige redding voor de stad.”

In plaats van rode tl-lichten achter het raam, staat er nu een nieuw, rood bankje voor de deur. Ook dat draagt bij aan betrokkenheid met de buurt en brengt mensen samen. “Binnenkort hangen we er koptelefoons bij, zodat je er kunt zitten en radio kunt luisteren,” vertelt Maarten. “We doen dit gewoon uit liefde voor de buurt. Mensen en muziek; daar draait het om.”

Studio Zeedijk is online te beluisteren via deze link: Studio Zeedijk

 

Barista uit VS met Nederlandse wortels op de Zeedijk

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ deze keer een interview met Casey Kooyman, eigenaar van koffiezaak Morning Owl op Zeedijk 71.

Morning Owl is een winkel van 25 vierkante meter gezelligheid, waar het ruikt naar verse koffie. Casey Kooyman begon zijn koffiezaak in april 2023. Hij is een Amerikaan met Nederlandse wortels: zijn opa emigreerde in de jaren twintig van de vorige eeuw als kind van Nederland naar de VS. Casey Kooyman emigreerde terug en voelt zich meer dan thuis in Amsterdam.

Casey Kooyman noemde zijn zaak aan de Zeedijk Morning Owl, met een knipoog naar zijn oma, die uilen verzamelde en een huis vol uilen had.

“Mijn familie begon zo’n honderd jaar geleden een zuivelfabriek in Californië,” vertelt hij. “Ze spraken al snel Engels. De enige die Nederlands met mij sprak was mijn oma, dankzij haar spreek ik het nog een beetje. Maar het was wel typisch Nederlands wat ze daar deden. Het was een agrarische omgeving met dijken. Ik was vaak bij mijn opa en oma. Mijn opa rookte pijp en gebruikte een boot om te reizen. Ik was het enige kind op school dat tussen de middag een broodje kaas at.”

Theateropleiding New York

Casey Kooyman bezocht zo’n tien jaar geleden het land van zijn grootouders uit interesse en voelde zich er direct thuis. Dankzij de Dutch American Friendship Treaty kregen hij en zijn vrouw in 2017 een visum om hier als freelancer te komen werken. Hij kent zijn vrouw van de theateropleiding in New York. Zij ging in Amsterdam aan de slag als make-up artist en voice teacher. Zij doet de make-up voor de Nationale Opera & Ballet. Hijzelf is behalve acteur ook een volleerd barista: “Tijdens mijn theateropleiding werkte ik in New York parttime bij Starbucks. Daar leerde ik veel en snel. Starbucks breidde snel uit en daardoor was ik al gauw manager. Ik volgde een trainingsprogramma en leerde veel over koffie en branden. Dat ging heel erg de diepte in.”

Eenmaal in Amsterdam kocht hij zijn eigen Piaggio koffiewagentje, waarmee hij op de Dappermarkt stond. “Ik stond naast Uncle Toms Poffertjes. Dat vond ik zó leuk. Ik introduceerde specialty coffee bij veel mensen: de betere koffie.”

Wallenbuurt

In het coronajaar gingen ze terug naar Californië. Dat was tijdelijk, want Amsterdam had hun hart inmiddels gestolen. Vlak na de pandemie keerden ze terug en zocht hij een locatie om zijn koffie te verkopen. “Vanuit mijn garage in de Nieuwe Uilenburgerstraat serveerde ik koffie en verkocht ik koffiebonen. Ook deed ik daar barista-trainingen. Wij wonen hier vlakbij en dus kom ik vaak in de Wallenbuurt. I love the area. Ik kom graag in ’t Elfde Gebod en ‘t Mandje, we wandelen hier en zijn altijd op de Zeedijk bij allerlei evenementen. Op deze plek zat eerst Thull’s Deli. Ik kwam er vaak langs, maar ze waren nooit open. Ik vroeg daarom of ik op die plek een pop-up kon openen. Zij lieten weten dat ze er weg wilden. Ik klopte bij NV Zeedijk aan met de vraag of ik deze winkel kon overnemen. NV Zeedijk gaf mij deze kans gelukkig. Thuis werd het toch wat te druk.”

Uilen

Hij noemde zijn zaak Morning Owl, met een knipoog naar zijn oma, die uilen verzamelde en een huis vol uilen had. “Bovendien ben ik een early bird en wonen wij in de Nieuwe Uilenburgerstraat,” zegt hij. Een of twee keer in de week staat hij zelf in de winkel op de Zeedijk. Hij geniet van het contact met de buren, die regelmatig bij hem koffie komen drinken. Hij verkoopt koffie van lokale koffiebranders, soms ook van branders uit Rotterdam of Eindhoven. Melk komt van de Zorgboerderij in Amsterdam-Noord en ook de cakes en koeken komen van lokale bedrijven. De moeder van zijn overbuurvrouw maakt de Braziliaanse cheeseballs, die hij verkoopt.

Als hij niet in zijn zaak staat, geeft hij onder meer barista-trainingen. “Ik heb hiervoor elders een plek gevonden. Daar verkoop ik ook koffiebonen en houd ik bedrijfsevenementen en koffie proeverijen.”

Shrek

Tussen al zijn koffie-activiteiten door houdt hij ook nog tijd over voor zijn theaterpassie. Hij is aangesloten bij het Amsterdam Theatre House, waarmee hij begin dit jaar – gifgroen geschminkt – de hoofdrol speelde in Shrek the musical. Nu is hij druk bezig met de repetities voor The witches of Eastwick, waarin hij de duivel speelt. Dit stuk is in het Engels, maar Casey Kooyman is druk bezig met de taal van zijn grootouders. “Ik heb mijn inburgeringscursus afgerond. Ik wacht alleen nog op mijn diploma. Dan kan ik mijn verblijfsvergunning aanvragen. Want ik wil absoluut in deze gezellige buurt blijven.”

 

De stad sterker maken, pand voor pand

Voor Mohamed Baba begint het altijd bij een simpele vraag: wat doet een plek met de mensen die er wonen? Als lid van de Raad van Commissarissen van NV Zeedijk kijkt hij niet alleen naar gebouwen of rendement. Zijn drijfveer ligt ergens anders. Voor hem is vastgoed een instrument. Een manier om buurten sterker te maken, sociale structuren te herstellen en steden leefbaar te houden.

Mohamed Baba, lid van de Raad van Commissarissen van NV Zeedijk: “Vastgoed is nooit alleen stenen. Het is een middel om sociale structuren sterker te maken.”

Die overtuiging ziet hij terug in de geschiedenis van de Zeedijk. Wie de straat veertig jaar geleden kende, herkent haar vandaag bijna niet meer. Wat ooit een gebied was dat als problematisch werd gezien, is stap voor stap veranderd in een levendig stuk stad waar mensen wonen, werken, elkaar ontmoeten en waar ondernemers hun plek vinden. Dat gebeurde niet door snelle ingrepen, maar door geduld, vakmanschap en voortdurende aandacht.

Vakmanschap

Juist dat vakmanschap maakt volgens hem het verschil. Niet alleen in de restauratie van historische panden, maar ook in het sociale beheer eromheen. Tussen bewoners, ondernemers en de straat zelf. Het is een combinatie die je zelden ziet: investeren in stenen én investeren in mensen.

Voor Mohamed is dat ook precies wat de Zeedijk bijzonder maakt. In veel grote steden verdwijnen binnensteden langzaam in handen van investeerders of worden ze vooral toeristische plekken. Amsterdam laat zien dat het ook anders kan. Dat er nog gewone mensen wonen in het hart van een drukke hoofdstad. En dat een straat tegelijkertijd economisch levendig én sociaal gedragen kan zijn.

Volgens hem ligt daar ook de opdracht voor de toekomst. Niet alleen beheren wat er is, maar blijven ontwikkelen. Nieuwe samenwerkingen zoeken, eerder aan tafel zitten bij stedelijke plannen en de kennis die hier is opgebouwd breder inzetten.

Want uiteindelijk draait het volgens Mohamed altijd om impact. Groot of klein.

Elke dag opnieuw.

 

Een straat waar mensen elkaar kennen

Al 45 jaar woont en werkt Ad de Jong in de Amsterdamse binnenstad. Hij maakte de buurt mee als krakersbolwerk, als kunstenaars blok, als plek waar je elkaar kende en problemen nog op straat werden uitgesproken. Toen het Blaauwlakenblok onder druk kwam te staan en ateliers dreigden te verdwijnen, stond hij mee op. Omdat hij zag wat er gebeurde wanneer huren stijgen en mensen vertrekken. Omdat hij wist wat het betekent als een buurt haar samenhang verliest.

Ad de Jong, buurtbewoner van de Amsterdamse binnenstad sinds 1980 en betrokken bij het Blaauwlakenblok: “Je laat geen geld liggen. Je laat fout geld liggen.”

Via een buurtbewoner kwam hij in contact met NV Zeedijk. Wat hem opviel, was een partij die door de straat liep. Die keek. Die gesprekken voerde. Die niet alleen naar panden en huuropbrengsten keek, maar naar mensen.

Wafelstraat

Hij zag hoe de Warmoesstraat veranderde in wat hij een ‘wafelstraat’ noemt: steeds hogere huren, steeds minder binding, steeds minder geschiedenis. En hij zag hoe de Zeedijk die beweging wist te temperen. Geen snelle opwaardering. Geen maximale huur als doel. Maar nadenken over wat een straat nodig heeft om zichzelf te blijven. Een melkboer in plaats van een wafelwinkel. Een café dat door Amsterdammers wordt gedragen. Een ondernemer die blijft, in plaats van elke paar jaar te wisselen. “Je laat geen geld liggen,” zegt hij. “Je laat fout geld liggen.”

Stabiliteit

Volgens Ad de Jong is dat het verschil. Niet alles eruit halen wat erin zit, maar kiezen voor stabiliteit. Voor samenhang. Voor een buurt die niet alleen economisch functioneert, maar sociaal blijft bestaan. En misschien is dat waarom de Zeedijk, ondanks alle druk van toerisme en vastgoedprijzen, nog steeds voelt als een straat waar mensen elkaar kennen en kunnen leven.

RezaReez: kleding met positieve energie

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ deze keer een gesprek met Reza, eigenaar van de kledingzaak RezaReez met streetwear en de vintagewinkel Reez Archive op de Zeedijk.

De winkel RezaReez zit midden op de Zeedijk, precies tussen twee winkels die Reza ooit inspireerden om zelf ook kleding te gaan ontwerpen en maken: Patta en Stüssy. Reza opende zijn winkel in 2023: “De Zeedijk is de beste straat van Amsterdam. Deze hele straat is uniek.” Zijn archive store met unieke Stone Island kleding, die hij afgelopen zaterdag opende op nummer 128, is al net zo origineel.

Reza voor zijn winkel RezaReez aan de Zeedijk 67.

Reza houdt van de Zeedijk. “Je vindt hier alles, van modewinkels en Aziatische restaurants tot kappers, cafés, bars, een tempel en een toko. Het is heel divers, met de mensen die hier wonen en de mensen op straat. Alle winkeliers kennen en groeten elkaar.”

Zelf woont Reza in Amsterdam-Noord. “Maar hier voel ik me meer dan thuis. Mijn winkel is mijn eerste huis.” Zijn passie voor kleding brengt hem iedere dag naar de Zeedijk. “Ik kijk er elke dag weer naar uit en doe dit met liefde,” vertelt Reza. “Dat probeer ik ook uit te dragen met mijn merk. Alles wat ik ontwerp is positief en draagt een boodschap van love, peace and unity.”

Artistieke omgeving

Reza is geboren en opgegroeid in Jakarta. Hij groeide op in een creatieve omgeving, waarin zijn moeder een belangrijke rol speelde. “Mijn moeder is mijn grootste inspiratiebron. Ze was op allerlei manieren creatief. Ze maakte kleding, schilderde en maakte sculpturen. Opgroeien met haar creativiteit heeft veel invloed op mij gehad. Ze overleed toen ik twaalf was. Ze heeft me veel over het leven geleerd en heeft me mede gevormd tot de persoon die ik nu ben.”

Leerschool

Hoewel Reza uiteindelijk in de modewereld terechtkwam, heeft hij er nooit een opleiding voor gevolgd. “De beste leerschool is je leven zelf,” zegt hij. “Elke dag leer je iets, simpelweg door het te doen.” Reza hield al van mode voordat hij naar Amsterdam kwam. “Ik heb een passie voor kleding en sneakers,” vertelt Reza. “Toen ik naar Amsterdam kwam, zag ik de winkels van Patta en Stüssy. Vanaf dat moment wilde ik hetzelfde: mijn eigen merk en winkel.”

Reza werd een vaste klant bij Patta, waar hij eigenaar Edson leerde kennen. “Edson heeft me echt geïnspireerd. Door te zien wat hij heeft opgebouwd, besefte ik wat er mogelijk was en werd ik gemotiveerd om mijn eigen weg te volgen,” vertelt Reza.

Hij stapte naar de NV Zeedijk met zijn droom een eigen winkel te realiseren. “Ik moest van alles overleggen, mijn businessplan et cetera. Vervolgens gaf NV Zeedijk mij de kans om mijn droom te realiseren.” Drie jaar geleden opende hij zijn eigen winkel op Zeedijk 93. In 2025 verhuisde hij naar nummer 67, waar hij nu zijn ruime en strak ingerichte kledingzaak heeft.

Indonesië

Reza ontwerpt al zijn kleding zelf en laat deze produceren in Indonesië. Twee of drie keer per jaar reist hij naar Jakarta en Bandung, waar hij nauw samenwerkt met de fabrieken die zijn ontwerpen produceren. Zodra de kledingstukken klaar zijn, worden ze naar Nederland verscheept. Zijn kledingmerk wordt beïnvloed door de Aziatische cultuur, met zijn Indonesische roots als belangrijke basis. Het merk staat bekend om zijn kwaliteit, tijdloze ontwerpen en uitgesproken kleurgebruik. “Ik hou van kleur, kleur maakt me blij,” vertelt Reza.

Inmiddels is zijn merk uitgegroeid tot een succesvol bedrijf, waardoor Reza van zijn passie voor mode zijn beroep heeft kunnen maken. Maar nadat zijn eerste droom werkelijkheid is geworden, ontstond een nieuw idee: een vintage store. Reza presenteerde zijn idee aan NV Zeedijk, die zijn plan steunde en hem de mogelijkheid gaf om zijn tweede droom op de Zeedijk te verwezenlijken.

Reez Archive

Zaterdag 19 september opende Reez Archive op Zeedijk 128, de eerste vintagewinkel in Nederland die zich volledig richt op één merk. Reza: “De meeste vintage winkels verkopen allerlei merken, maar ik wilde me op één merk richten: Stone Island. Het is een innovatief Italiaans kledingmerk waar ik al lange tijd een groot fan van ben. Het bestaat al sinds de jaren tachtig en ik vind het ontzettend inspirerend. Ik houd van de kwaliteit en innovatie, maar ook van de hoeveelheid onderzoek die ze doen naar materialen en hun complexe verftechnieken. Hopelijk trekt deze winkel meer mensen naar de Zeedijk en ontmoet ik er mensen die dezelfde passie voor kleding delen als ik.”