VU Amsterdam onderzocht de aanpak van NV Zeedijk. Lees hier het onderzoek
Tag

NV Zeedijk

20 oktober 2026
NV Zeedijk redacteur
In Verhalen

Een parel voor de ultieme uitgaanskleding

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ een interview met Joëlla Schipper van FAC Shop aan Zeedijk 61.

Mensen die op zoek zijn naar een extravagante outfit voor een festival of een clubnight komen graag naar de winkel van Joëlla Schipper aan de Zeedijk. Zij verkoopt in haar FAC Shop clubwear, ravewear en partywear: kleding waarin mensen kunnen schitteren en opvallen in het uitgaansleven. Voor het Amsterdam Dance Event heeft ze genoeg nieuwe outfits in huis én organiseert ze donderdag 22 oktober een Party Pit Stop.

Joëlla Schipper voor haar FAC Shop op Zeedijk 61.

Joëlla Schipper huurt haar winkel sinds 2023 van NV Zeedijk. Sinds ze twaalf jaar geleden een pop-up store op de Zeedijk had, wilde ze hier maar wat graag terugkeren met een eigen winkel. Dat is uiteindelijk gelukt.

Perfecte locatie

“Ik heb de vorige winkeleigenaar gevraagd mij te informeren als zij wegging. Dat deed zij. Toen ben ik bij NV Zeedijk langsgegaan om te vertellen waarom ik dit zo graag wilde en ik kreeg deze kans. Voor mij is dit de perfecte locatie. Lekker dicht bij het Centraal Station en met een gemixt publiek. Het is hier bruisend; je voelt dat er veel gebeurt. En nu ik hier zit, voel ik me welkom. Iedereen groet elkaar hier. Mensen zijn hier op de Zeedijk bovendien wel wat gewend en accepteren mij en mijn winkel.”

Van Ter Apel naar de Zeedijk

Joëlla komt uit een streng christelijk gezin in Ter Apel. “Na mijn middelbare school wilde ik naar het buitenland. Ik wilde mijn ouders blij maken en zou met een christelijke organisatie, die het geloof verkondigt en zendelingenwerk doet, naar een dorp in Bolivia. Maar ik was pas achttien en na een informatiebijeenkomst zag ik er tegenop om straatkinderen te helpen. Toen zei iemand: waarom ga je niet naar Aruba? Daar zoeken ze veel horecapersoneel.” Ze ging naar Aruba en studeerde het jaar erna in Amsterdam kunstgeschiedenis aan de VU. Ze werkte bij een galerie en kwam vaak op het Waterlooplein. Joëlla: “Een marktkoopman vroeg of ik niet een eigen kraam wilde. Dat leek me super, dus ik ben dat gewoon gaan doen.” Ze had ook diverse pop-ups en verkocht van alles: meubels, planten en later ook kleding. “Ik houd zelf van uitgaan en extravagante kleding en dat miste ik destijds in Amsterdam. Op een keer zag ik een documentaire over de vroegere, legendarische club RoXY, waar mensen al weken van tevoren bezig waren met het samenstellen van hun outfit. Dat wilde ik terugbrengen.”

Outrageous party looks

FAC Shop staat voor Freespirits And Clubbers. In haar groen-zilver-roze geverfde shop verkoopt ze alles voor het uitgaan: onder meer ultrakorte latexrokjes, fishnetshirts, raveshirts, chokers en andere accessoires. Op Instagram omschrijft ze het zo: ‘van sexy statement pieces tot de meest outrageous party looks’. In de kelder heeft ze ook een kleine vintage store. Daar hangt vintage kleding en diverse items die ze overnam van een dragqueen uit Antwerpen.

Uithangbord

De kleding haalt ze uit Berlijn, Amsterdam, Rotterdam, maar ook uit Miami. “Het zijn meestal kleine labels van onafhankelijke ontwerpers. Ik ken de mensen die de kleding maken en als je daarvan iets koopt, heb je echt iets unieks. Vaak is er maar één exemplaar van gemaakt. Van andere dingen heb ik meer maten. Het is allemaal kleding die ik zelf leuk vind en zelf draag als ik uitga. Ik ben dus mijn eigen uithangbord, net als al mijn klanten.”

Klanten uit Brazilië

Haar shop moest groeien en bekendheid krijgen. “Ik heb een parel, maar niet iedereen wist dat direct. Ik moest mijn publiek bereiken, want er is absoluut een markt voor. Zeker in het festivalseizoen. Mijn hoogseizoen valt in juli en augustus, met festivals als Pride, Tomorrowland en Milkshake. Mensen gaan op zoek naar een outfit. Op de festivals wordt toch verwacht dat je daar je best voor doet.”

Joëlla Schipper in de Fac Shop op de Zeedijk.

Zeker sinds ze meer aandacht aan Instagram besteedt, is het aantal volgers verdubbeld en weten ook meer mensen haar winkel te vinden. “Samen met een contentcreator maak ik filmpjes en dat is elke euro waard. Ik krijg nu zelfs mensen uit Brazilië en Portugal.” Behalve met klanten van ver weg heeft ze ook veel contact met haar buren. “Ik werk bijvoorbeeld samen met Ramblers Studio aan de overkant, een platform voor jonge talenten om hun leven vorm te geven via straatmode. Twee van hun medewerkers hebben in mijn winkel gestaan en zijn ook model geweest op een van mijn fashionshows.”

Kleding showen doet ze ook op Instagram. “Die filmpjes zijn grappig bedoeld en soms wat over the top. Je moet het ook niet zo serieus maken, dan creëer je afstand. Mensen moeten zich veilig en welkom voelen in mijn winkel. Vervolgens kunnen ze shinen tijdens het uitgaan. Want normaal aankleden is saai. Als je toch de hele nacht gaat dansen, kun je maar beter opvallen.”

FAC Shop, Zeedijk 61. Open: di t/m vr 12-18 uur, za 12-19 uur, zo 12-18 uur.
Openingstijden tijdens ADE (21 t/m 25 okt): wo, vr en za 12-21 uur; do 12-22 uur.
Donderdag 22 okt is van 18 tot 22 uur een Party Pit Stop, met onder meer een nail artist, tooth gems en twee dj’s.
Website: https://facshop.nl/
15 oktober 2026
NV Zeedijk redacteur
In Verhalen

Radio vanuit de leukste straat van Amsterdam

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ een interview met Maarten Brouwer van Studio Zeedijk.

Op de hoek van de Zeedijk en de Spooksteeg zendt Studio Zeedijk sinds 2024 dag en nacht uit. Ruim honderd vrijwilligers uit de buurt en de rest van de stad maken radio vanuit dit pand van NV Zeedijk. Per week zenden ze 42 verschillende programma’s uit. Ook hebben ze hun eigen nieuwsredactie, die zorgt voor Amsterdams nieuws. Er is een wachtlijst van zeker zestig programmamakers, die zich ook willen aansluiten en vanaf de Zeedijk live radio willen maken.

Maarten Brouwer achter de mengtafel van Studio Zeedijk.

Studio Zeedijk is een initiatief van Maarten Brouwer en Marco Oskamp, eigenaar van karaokebar Casablanca, iets verderop. Al snel versterkte ook Huig van der Waal het team. Hij is creatief ondernemer en goed in programmeren. Maarten en Marco zaten in allerlei buurtoverleggen, waar ze elkaar regelmatig tegenkwamen. “Ik heb een heel verleden met media,’’ vertelt Maarten. “Ik studeerde organisatiekunde en communicatie en heb me daarin ontwikkeld. In een aantal Afrikaanse landen heb ik tussen 2005 en 2015 radiostations opgezet en media ontwikkeld.”

Serious Request

Maarten Brouwer is een van de bedenkers en initiators van het glazen huis en Serious Request, de geldinzamelingsactie die sinds 2004 elk jaar vlak voor Kerstmis op 3FM wordt uitgezonden. “Dat heb ik met het Keniaanse Ghetto Radio naar Nairobi gebracht. Het ging daar niet om het inzamelen van geld, maar bijvoorbeeld om bloeddonaties of HIV-tests. Daarmee konden mensen een bijdrage leveren aan de maatschappij. Eenmaal terug in Amsterdam dacht ik: wat ik daar kon, kan ik hier ook. Mijn hele leven heb ik als creator dingen opgebouwd van nul naar iets. Ik vind altijd: je kunt best even ergens over praten, maar je moet de dingen gewoon doen. Ik breng ervaring mee. Samen met veel anderen.”

Sleutel van NV Zeedijk

In de kelder van Casablanca waren hij en Marco Oskamp namelijk al langer bezig met radio maken. Het begon heel klein, met één uitzending op woensdag en verder non-stop muziek. Marco Oskamp verzorgde de techniek en Maarten was muziekprogrammeur. Hij nam als uitgangspunt de muziek van zijn muzikale held, de Nigeriaan Fela Kuti. NV Zeedijk gunde hun een betere locatie. “Hier zat eerst Mary Go Wild in, een platenzaak die gespecialiseerd was in techno en house. Ze waren befaamd vanwege de raves in de kelder. Zij gingen weg en het voelde echt als een hoogtepunt toen we van NV Zeedijk de sleutel kregen en naar binnen konden. Het amateuren in de kelder van Casablanca, waarmee Marco en ik waren begonnen, was afgelopen en we begonnen aan een nieuw radio-avontuur.”

Red Light Jazz Radio

Eenmaal in het pand van NV Zeedijk noemden ze zichzelf Red Light Jazz Radio, naar het Red Light Jazz festival dat Marco al sinds 2016 organiseert. Maarten: “We hadden rode tl-lichten achter het raam, omdat we ons Red Light Jazz Radio noemden, maar al snel waren we wel klaar met die grap. Niet iedereen begreep de link en de naam hielp ons niet meer. Ondertussen hadden we wel impact.”

Vrijwilligers

Dit jaar veranderden ze hun naam in Studio Zeedijk. “Dat klinkt veel opener en was echt een stap vooruit. Dit was ooit een plek met negatieve associaties, maar nu is het de leukste straat van Amsterdam. Dat dragen wij graag uit. Onze studio is daarom open voor alle radiomakers. Hier kun je je eigen programma doen.” Met een nieuwe mengtafel hebben ze weer een grote slag gemaakt. “Hiermee is de studio geschikt voor verschillende soorten makers.” En die komen af op Studio Zeedijk. “We hebben een interessante database aan mensen,” zegt Maarten. “Veel buurtmedia sterven uit, voornamelijk gedrukte media. Hier komen juist veel Gen Z-ers, de meesten zijn jonger dan dertig.” Het zijn mensen uit de buurt, maar ook uit de rest van de stad weten ze de microfoons van Studio Zeedijk te vinden. “Het zijn allemaal vrijwilligers. Ook Huig van der Waal werkt hier dagelijks als vrijwilliger. Ze doen het allemaal vanuit hun hart en uit betrokkenheid met de buurt. Onze locatie speelt daarin zeker een grote rol.”

In de ruimte achter in de studio zijn regelmatig jamsessies en hier treden ook vaak bandjes uit de hele stad live op. Ze zijn meteen via Studio Zeedijk te horen.

Aanpak NV Zeedijk

De Zeedijk noemt hij ‘de slagader in het gebied’: “Het is hier enorm veranderd, op de Zeedijk veel ten goede. Maar ik maak me wel zorgen om Amsterdam. Je kunt vaak zien aan zaken dat het niet klopt. Die ondermijning kun je de kop in drukken op de manier waarop NV Zeedijk dat structureel doet: panden opkopen, opknappen en beheren. Je moet actie ondernemen; Amsterdam heeft nog altijd een slecht winkelaanbod en veel monocultuur. Gelukkig is het hier op de Zeedijk wel gelukt. Ik ken geen mooier model dan de NV Zeedijk. Dat is de enige redding voor de stad.”

In plaats van rode tl-lichten achter het raam, staat er nu een nieuw, rood bankje voor de deur. Ook dat draagt bij aan betrokkenheid met de buurt en brengt mensen samen. “Binnenkort hangen we er koptelefoons bij, zodat je er kunt zitten en radio kunt luisteren,” vertelt Maarten. “We doen dit gewoon uit liefde voor de buurt. Mensen en muziek; daar draait het om.”

Studio Zeedijk is online te beluisteren via deze link: Studio Zeedijk

 

8 oktober 2026
NV Zeedijk redacteur
In Nieuws

Truus Oldenburg: altijd met Zeedijk verbonden

De Zeedijk is de straat waar Truus Oldenburg opgroeide, moeilijke jaren doorbracht en zich nog altijd thuis voelt. Dankzij een financiële bijdrage van NV Zeedijk kon zij in Kopenhagen de bekroning meemaken van de documentaire waarin zij is te zien. Een bijzonder moment voor een vrouw die nu anderen geeft wat zij zelf vaak miste: aandacht.

Applaus, een filmprijs en een zaal vol filmmensen. Truus Oldenburg voelt zich nog steeds een filmster. In Kopenhagen won de KRO-NCRV-documentaire ‘Van verslaving naar verlossing’ de Publieksprijs op filmfestival Belief on Screen. Hierin vertellen Truus en andere (ex)drugsverslaafden over hun leven. Met steun van NV Zeedijk reisden zij en enkele begeleiders naar Kopenhagen. Daar maakten zij de prijsuitreiking zelf mee.

Truus Oldenburg op de Zeedijk: “Ik ga vaak terug naar de Zeedijk. Ik hoop altijd iemand van vroeger tegen te komen.”

“Het was grandioos om daarbij te zijn,” vertelt Truus. “Al dat applaus en alle aandacht van die filmmensen. Heel onwerkelijk. Ik had nooit verwacht dat dit allemaal op mijn pad zou komen. Dat wij op dat moment daar waren, was echt de superhoofdprijs in mijn leven.”

Voor Truus (66) heeft dat moment extra betekenis. Ze noemt zichzelf ‘meisje van de Zeedijk’: de straat waar ze jarenlang werkte, leefde en rondzwierf. Van 1974 tot 1990 tippelde ze hier en was ze zwaar verslaafd aan drugs. In de documentaire vertelt zij hoe ze als veertienjarig meisje uit Beverwijk van huis wegliep en door haar vriendje achter een raam op de Wallen werd gezet. Haar verhaal laat zien welke persoonlijke geschiedenis achter een vertrouwde straat kan schuilgaan.

De Zeedijk voelt nog altijd als thuis

“Dat vriendje zei dat we geld moesten hebben en dat ik dat moest verdienen. Hij bracht me naar een raam op de Gelderse Kade en zei dat ik 50 gulden moest vragen.” Zo begon het. “Deze buurt is mijn thuis geworden. Het voelt nog altijd als thuiskomen. Hier ben ik opgegroeid en de Zeedijk heeft me gevormd tot wie ik ben. Ik haat niemand; alles heeft een reden. Daarom oordeel ik ook niet over mensen. Niemand is perfect. Maar ik begrijp nog steeds niet hoe die man van die hoerenkast niet zag dat ik een verdwaald meisje was en veel te jong om daar te zitten. Ik was veertien! Dat gaat er bij mij niet in. En ik zie het nu weer gebeuren. Ik zie allemaal Truusjes die in hetzelfde leven belanden als ik.”

Truus vertelt dat ze opgroeide in een gezin waar ze weinig liefde en houvast vond. “Op mijn elfde werd ik seksueel misbruikt door iemand uit de nabije omgeving,” vertelt ze. Die vroege ervaringen tekenden haar leven. Toch wil ze haar verleden niet alleen vanuit boosheid bekijken. “Ik ben niet haatdragend; degene die dat deed was ook beschadigd. Net als mijn moeder, die uit een incestfamilie kwam.”

Een leven in de greep van verslaving

Op de Wallen raakte Truus verslaafd aan heroïne en basecoke. De verslaving beheerste haar leven van haar veertiende tot haar vijfendertigste. “Ik was zwaar verslaafd, woog uiteindelijk nauwelijks 45 kilo en deed alles voor drugs.” Ze noemt het jaren waarin ze niet werkelijk leefde, maar verdoofd was. Ze gebruikte een andere naam, Evelien Zeeuw, en maakte geweld en gevaarlijke situaties mee. Dat verleden is onderdeel van haar verhaal, maar bepaalt niet langer wie zij vandaag is.

De weg naar herstel

Haar herinneringen heeft ze opgetekend in haar boekje ‘Meisje van de Zeedijk. Overlever van de heroïne-epidemie’. Hoewel ze haar verleden een plek heeft gegeven, blijft ze kritisch op wat ze in de buurt ziet. Volgens Truus is er nog steeds te weinig aandacht voor de problemen rond drugsgebruik en dealers. “Natuurlijk zie ik dat de Zeedijk mooier is geworden. Maar daar gaat het niet alleen maar om. Er wordt nog steeds weggekeken, net als vroeger. Ik zeg wel eens tegen de wijkagent: ‘Moeilijk hè, dat dweilen met de kraan open.’” Vanuit haar eigen ervaringen pleit zij voor strengere eisen aan drugsgebruikers en dealers. “Drie weken in een afkickkliniek doet niets. Ik ben ook afgekickt. Eerst cold-turkey in de gevangenis. Daarna heb ik 22 maanden in afkickkliniek De Hoge Sluis gezeten en ik kan je vertellen dat het leven een stuk beter is zonder verslaving. Het afkicken was niet makkelijk en ze waren ontzettend streng. Maar met reden.” Op het sterfbed van haar moeder beloofde ze dat ze het nooit meer zou doen. Ze hield woord. “Mijn ouders hebben veel met mij meegemaakt. Ik had geen fijne jeugd, maar ze hebben mij nooit laten vallen en zijn uiteindelijk mijn redding geweest. Zij reikten hun hand naar mij uit.” Haar vader heeft haar naar de afkickkliniek gebracht.

Aandacht voor Truusjes van nu

Juist omdat ze weet hoe het is om niet gezien te worden, zoekt Truus nu contact met meisjes die haar aan zichzelf van vroeger doen denken. Ze maakt een praatje en geeft een knuffel. Ook is ze vrijwilliger bij Belangenvereniging Druggebruikers MDHG en bij Walk of Life, een organisatie die verhalen van eenzame mensen deelt. “Ik bied deze mensen een luisterend oor. Ik geef ze wat ik zelf altijd heb gemist: aandacht. Het gaat niet om geld in het leven. Het gaat erom dat iemand belangstelling heeft voor jouw zijn.

Truus Oldenburg bij haar scootmobiel op de Nieuwmarkt.

Karma komt gewoon op je pad. Als je goed doet, krijg je goed terug. Alle narigheid en ellende heb ik overleefd en ik ben er nog. Ik heb wel PTSS en de ziekte van Ménière. Dat komt waarschijnlijk doordat ik mezelf jarenlang heb verwaarloosd en vaak ben mishandeld door pooiers.”

Inmiddels woont ze al dertig jaar in Amsterdam-Oost. “Ik ga vaak terug naar de Zeedijk. Ik hoop altijd iemand van vroeger tegen te komen, ook al heb ik geen contact meer met mensen uit die tijd. Toch vraag me af hoe het met ze zou gaan. Het waren toch mijn vrienden. Ik kom nooit iemand tegen. Van enkele mensen weet ik dat ze zijn overleden. Maar ik loop hier nog. Wel als een totaal ander persoon. Als mezelf.”

Met de bijdrage aan haar reis naar Kopenhagen ondersteunde NV Zeedijk een bijzonder moment in het leven van iemand die nauw met de straat verbonden is. Truus’ verhaal geeft de geschiedenis van de Zeedijk een gezicht. Het herinnert eraan dat aandacht voor de buurt ook aandacht voor mensen betekent. Wie haar beter wil leren kennen, kan de documentaire ‘Van verslaving naar verlossing’ online bekijken.
Ook van Truus Oldenburg: het boekje ‘Meisje van de Zeedijk. Overlever van de heroïne-epidemie’. Voor 15 euro te bestellen via de mail: g.oldenburg@chello.nl
Op YouTube: ‘Mijn eerste jaar in Amsterdam – Meisje van de Zeedijk’.

 

5 oktober 2026
NV Zeedijk redacteur
In Verhalen

Barista uit VS met Nederlandse wortels op de Zeedijk

In onze serie ‘Ondernemer in the spotlight’ deze keer een interview met Casey Kooyman, eigenaar van koffiezaak Morning Owl op Zeedijk 71.

Morning Owl is een winkel van 25 vierkante meter gezelligheid, waar het ruikt naar verse koffie. Casey Kooyman begon zijn koffiezaak in april 2023. Hij is een Amerikaan met Nederlandse wortels: zijn opa emigreerde in de jaren twintig van de vorige eeuw als kind van Nederland naar de VS. Casey Kooyman emigreerde terug en voelt zich meer dan thuis in Amsterdam.

Casey Kooyman noemde zijn zaak aan de Zeedijk Morning Owl, met een knipoog naar zijn oma, die uilen verzamelde en een huis vol uilen had.

“Mijn familie begon zo’n honderd jaar geleden een zuivelfabriek in Californië,” vertelt hij. “Ze spraken al snel Engels. De enige die Nederlands met mij sprak was mijn oma, dankzij haar spreek ik het nog een beetje. Maar het was wel typisch Nederlands wat ze daar deden. Het was een agrarische omgeving met dijken. Ik was vaak bij mijn opa en oma. Mijn opa rookte pijp en gebruikte een boot om te reizen. Ik was het enige kind op school dat tussen de middag een broodje kaas at.”

Theateropleiding New York

Casey Kooyman bezocht zo’n tien jaar geleden het land van zijn grootouders uit interesse en voelde zich er direct thuis. Dankzij de Dutch American Friendship Treaty kregen hij en zijn vrouw in 2017 een visum om hier als freelancer te komen werken. Hij kent zijn vrouw van de theateropleiding in New York. Zij ging in Amsterdam aan de slag als make-up artist en voice teacher. Zij doet de make-up voor de Nationale Opera & Ballet. Hijzelf is behalve acteur ook een volleerd barista: “Tijdens mijn theateropleiding werkte ik in New York parttime bij Starbucks. Daar leerde ik veel en snel. Starbucks breidde snel uit en daardoor was ik al gauw manager. Ik volgde een trainingsprogramma en leerde veel over koffie en branden. Dat ging heel erg de diepte in.”

Eenmaal in Amsterdam kocht hij zijn eigen Piaggio koffiewagentje, waarmee hij op de Dappermarkt stond. “Ik stond naast Uncle Toms Poffertjes. Dat vond ik zó leuk. Ik introduceerde specialty coffee bij veel mensen: de betere koffie.”

Wallenbuurt

In het coronajaar gingen ze terug naar Californië. Dat was tijdelijk, want Amsterdam had hun hart inmiddels gestolen. Vlak na de pandemie keerden ze terug en zocht hij een locatie om zijn koffie te verkopen. “Vanuit mijn garage in de Nieuwe Uilenburgerstraat serveerde ik koffie en verkocht ik koffiebonen. Ook deed ik daar barista-trainingen. Wij wonen hier vlakbij en dus kom ik vaak in de Wallenbuurt. I love the area. Ik kom graag in ’t Elfde Gebod en ‘t Mandje, we wandelen hier en zijn altijd op de Zeedijk bij allerlei evenementen. Op deze plek zat eerst Thull’s Deli. Ik kwam er vaak langs, maar ze waren nooit open. Ik vroeg daarom of ik op die plek een pop-up kon openen. Zij lieten weten dat ze er weg wilden. Ik klopte bij NV Zeedijk aan met de vraag of ik deze winkel kon overnemen. NV Zeedijk gaf mij deze kans gelukkig. Thuis werd het toch wat te druk.”

Uilen

Hij noemde zijn zaak Morning Owl, met een knipoog naar zijn oma, die uilen verzamelde en een huis vol uilen had. “Bovendien ben ik een early bird en wonen wij in de Nieuwe Uilenburgerstraat,” zegt hij. Een of twee keer in de week staat hij zelf in de winkel op de Zeedijk. Hij geniet van het contact met de buren, die regelmatig bij hem koffie komen drinken. Hij verkoopt koffie van lokale koffiebranders, soms ook van branders uit Rotterdam of Eindhoven. Melk komt van de Zorgboerderij in Amsterdam-Noord en ook de cakes en koeken komen van lokale bedrijven. De moeder van zijn overbuurvrouw maakt de Braziliaanse cheeseballs, die hij verkoopt.

Als hij niet in zijn zaak staat, geeft hij onder meer barista-trainingen. “Ik heb hiervoor elders een plek gevonden. Daar verkoop ik ook koffiebonen en houd ik bedrijfsevenementen en koffie proeverijen.”

Shrek

Tussen al zijn koffie-activiteiten door houdt hij ook nog tijd over voor zijn theaterpassie. Hij is aangesloten bij het Amsterdam Theatre House, waarmee hij begin dit jaar – gifgroen geschminkt – de hoofdrol speelde in Shrek the musical. Nu is hij druk bezig met de repetities voor The witches of Eastwick, waarin hij de duivel speelt. Dit stuk is in het Engels, maar Casey Kooyman is druk bezig met de taal van zijn grootouders. “Ik heb mijn inburgeringscursus afgerond. Ik wacht alleen nog op mijn diploma. Dan kan ik mijn verblijfsvergunning aanvragen. Want ik wil absoluut in deze gezellige buurt blijven.”

 

23 september 2026
NV Zeedijk redacteur
In Nieuws

Dankzij NV Zeedijk naar filmfestival Kopenhagen

Een klein groepje Amsterdammers is vanochtend met de bus richting Kopenhagen vertrokken, naar het filmfestival Belief on screen. Hier is de documentaire Van verslaving naar verlossing genomineerd voor een prestigieuze Europese filmprijs. Vorig jaar december waren de Amsterdammers nog te zien in de documentaire van KRO-NCRV. Onder hen ook enkele mensen, die op de Zeedijk hebben gewoond. Dankzij een bijdrage van NZ Zeedijk kunnen drie deelnemers bij de prijsuitreiking in Kopenhagen aanwezig zijn.

Het groepje Amsterdammers dat vanochtend met de bus naar Kopenhagen is vertrokken. Met tweede van rechts Zwanine Siedenburg en derde van rechts Truus Oldenburg. Tweede van links staat Feben.

NV Zeedijk sponsort deze reis naar Denemarken voor Truus, Feben en Peter uit de documentaire. Zonder deze bijdrage konden zij niet bij de vertoning en prijsuitreiking in Kopenhagen zijn. In de documentaire vertellen zij over hun leven en ervaringen in het Wallengebied. Zo is bijvoorbeeld ook Truus Oldenburg te zien, die op haar veertiende achter een raam op de Zeedijk belandde en later “junkie first class” werd, zoals zij het zelf in de film noemt.

Uitnodiging paus

‘Van verslaving naar verlossing’ gaat over haar en zo’n twintig deelnemers en tien begeleiders. Zij reisden in november 2025 op uitnodiging van de paus naar Rome, met in hun kielzog een cameraploeg van KRO-NCRV. Deze pelgrimstocht werd georganiseerd door Drugspastoraat Amsterdam, dat zetelt aan de Oudezijds Voorburgwal en dat pastorale zorg verleent aan psychisch kwetsbare mensen en (ex) drugsverslaafden. De cameraploeg legde onder meer vast hoe de pelgrims door de Heilige Deur van de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad gingen. Deze Heilige Deur staat symbool voor verlossing en een nieuw begin. De deelnemers vertellen wat dit voor hen betekent. Zo wordt ook Truus Oldenburg gevolgd. Inmiddels is zij 66 en heeft ze haar leven weer aardig op de rit, maar wanneer ze het moeilijk heeft kan ze terecht bij het Drugspastoraat Amsterdam.

Mystiek

Zwanine Siedenburg, straatpastor van het Drugspastoraat, begeleidde de mensen die openhartig over hun drugsverleden of hun zware levens hebben verteld. Nu de documentaire kans maakt op een prijs, gaat ze weer met enkelen op stap. Muzikant en ex-drugsverslaafde Maxim Vlessing haakte op het laatste moment af, omdat de reis naar Kopenhagen toch te spannend voor hem was. Eerder nam het drugspastoraat ex-drugsverslaafden en psychisch kwetsbare mensen met de bus van vereniging Groengrijs mee naar Lourdes en binnenkort is er weer een reis naar bedevaartsplaats Banneux in België. Zwanine Siedenburg: “Bussen vol hebben we daar naartoe gebracht. Mensen zijn daarvan erg onder de indruk. Het zijn vaak psychisch kwetsbare mensen, die niks meer hebben. Geen vrienden of familie. Zij zoeken vaak hun heil bij religie, god of iets mystieks. De mystiek van Lourdes doet ook veel met ze.”

Heilige Deur

Het bezoek aan Rome was extra bijzonder, omdat de Heilige Deur in de Sint-Pietersbasiliek normaal gesproken één keer in de 25 jaar opengaat; alleen in een Jubeljaar. Dat was voor de groep een bijzondere gebeurtenis, met grote religieuze betekenis. Zwanine Siedenburg: “Als je daar doorheen gaat, vraag je je af wat je zonden waren, wat je voor anderen hebt betekend en waarom je al dan niet goed in je vel zit. Je stapt van je oude leven naar een nieuw leven. Daarna volgt vergeving.” Zoals Maxim het zegt in de film: “Ik heb zonden begaan in mijn leven en daar wil ik graag mee in het reine komen. Die Heilige Deur is een keerpunt.”

Zwanine Siedenburg vindt het mooi dat de pelgrimstocht is gefilmd: “Wij willen graag naar buiten brengen wat wij hier in de binnenstad als Drugspastoraat Amsterdam doen en met de film meer draagvlak en begrip creëren voor deze mensen.”

Engel uit de hemel

In Rome ging het gezelschap op bezoek bij Antoine Bodar, die met ze in gesprek ging over de symboliek van de Heilige Deur. Ook ging de groep biechten. Zwanine: “De biecht bleek veel emotioneler te zijn dan die Heilige Deur, want dat ging allemaal vrij snel en er gebeurde niet zoveel bij deze deur. Er daalde geen engel uit de hemel neer en er waren ook geen oogverblindende lichtstralen.” Op het grote Sint-Pietersplein spraken ze een gebed uit en vervolgens gingen ze naar een pizzeria. Zwanine: “Ik heb daar Helma Snelooper, een verpleegkundige die als begeleider mee was, gevraagd iets te doen. Zij zong toen een eigen gedicht. Dat kwam bij iedereen enorm binnen; iedereen werd emotioneel. Daar in die pizzeria beseften ze – met terugwerkende kracht – wat voor bijzonder moment ze hadden beleefd, omdat die deur altijd gesloten is en nu wel voor hen open stond.”

Internationaal publiek

Gezamenlijk hebben ze de uitzending in december 2025 op televisie gezien. Nu krijgt hun pelgrimstocht een vervolg dankzij de nominatie op het filmfestival. Zonder de bijdrage van NV Zeedijk hadden Truus, Feben en Peter de reis naar Kopenhagen niet kunnen maken. Zij wonen nu het 21e filmfestival voor religieuze en ethische televisie- en online programma’s bij. Vrijdag 25 september wordt in het Deens Film Instituut de film Van verslaving naar verlossing gedraaid voor een internationaal publiek. ’s Avonds wordt bekend welk van de 18 genomineerde, Europese films in de prijzen vallen. Er zijn drie prijzen: een voor de beste film, een publieksprijs en een speciale prijs voor Innovatie en Creativiteit.

Foto vanuit de Groengrijs-bus, met links voor Zwanine Siedenburg en rechts Peter.

Foto vanuit de Groengrijs-bus, met links voor Zwanine Siedenburg en rechts Peter.

Filmfestival ‘Belief on screen’ wordt eens in de drie jaar gehouden in telkens een ander Europees land. Het is voor filmmakers, producers van publieke en private televisiezenders en online platforms, die verantwoordelijk zijn voor spirituele, ethische of religieuze programma’s. Het festival wil hiermee films aanmoedigen, die gedachten, discussies en uitwisseling van ideeën over religie en ethiek op de kaart zetten.
Het Drugspastoraat Amsterdam (DPA) is een stichting die pastorale zorg verleent aan mensen die in hun leven zijn of waren vastgelopen door drugsgebruik of in drugsgebruik. Het Drugspastoraat biedt vanuit de christelijke traditie antwoord op de zingevingsvragen, die deze situatie bij de mensen die erin verkeren oproept. Met name is het Drugspastoraat er voor mensen die (door of vanwege hun druggebruik) geen sociaal of maatschappelijk netwerk hebben of daar moeilijk aansluiting bij kunnen houden. Het Drugspastoraat organiseert ontmoetingen rond geloof en zingeving.

 

17 september 2026
NV Zeedijk redacteur
In Verhalen

Niet achter een bureau, maar op straat

Toen Michel Polman vijftien jaar geleden begon bij NV Zeedijk, moest hij wennen. Niet alleen aan het werk, maar ook aan de manier waarop hier werd gewerkt. Waar hij in de bouw gewend was aan snelheid en afstand, trof hij hier iets anders aan: een organisatie die letterlijk midden in haar werkgebied zit.

Michel Polman, technisch beheerder van NV Zeedijk.

Zijn eerste dagen waren meteen typerend. Geen auto van de zaak, maar een OV-kaart. Geen direct volle agenda, maar eerst meekijken, rondlopen, de buurt leren kennen. Het voelde in het begin bijna vreemd. Maar al snel ontdekte hij waarom. Het werk op de Zeedijk gaat niet alleen over panden, maar over mensen.

Als technisch beheerder is Michel veel buiten te vinden. Op straat, in portieken, bij ondernemers en bewoners. Daardoor kent vrijwel iedereen hem. En andersom kent hij de buurt ook: de signalen, de kleine veranderingen, de mensen die hulp nodig hebben of gewoon even hun verhaal willen doen.

Zichtbaarheid

Juist die zichtbaarheid maakt volgens hem het verschil. “Je kunt dit niet regelen vanaf een kantoor ergens anders in de stad,” zegt hij. “Je moet hier zijn. Dan spreken mensen je aan, dan hoor je wat er speelt.”

In vijftien jaar zag hij de buurt veranderen. Winkels wisselden, nieuwe ondernemers kwamen en gingen. Tegelijkertijd ziet hij ook hoe kwetsbaar de balans kan zijn. Als er minder aandacht is voor de straat, keren oude problemen sneller terug. Daarom gelooft hij sterk in de aanpak van NV Zeedijk: aanwezig zijn, aanspreekbaar zijn en verantwoordelijkheid nemen voor wat er in de straat gebeurt. Soms betekent dat onderhoud regelen, soms bemiddelen tussen buren, soms simpelweg luisteren. Het zijn de kleine, dagelijkse momenten die het verschil maken. En precies daar, zegt Michel, ligt de kracht van de Zeedijk: niet alleen investeren in gebouwen, maar in de buurt zelf.

16 september 2026
NV Zeedijk redacteur
In NV Zeedijk in de media

NV Zeedijk in blad van de Nieuwmarktbuurt

In de nieuwste editie van Opnieuw, het blad van de Amsterdamse Nieuwmarkt, staat een interview met onze nieuwe directeur, Thomas van Bergen. Hij vertelt hierin over de missie van NV Zeedijk. Ook vertelt hij over het feit dat particuliere eigenaren zich steeds vaker bij NV Zeedijk melden, om hun pand aan ons verkopen of aan ons na te laten, omdat zij het belangrijk vinden dat hun pand in goede handen komt en een goede bestemming of functie krijgt.

Lees het hele interview met Thomas van Bergen hieronder of via deze link:

September-2026.pdf

Het interview met NV Zeedijk-directeur Thomas van Bergen in het blad van de Amsterdamse Nieuwmarkt, Opnieuw.

10 september 2026
NV Zeedijk redacteur
In Nieuws

Nieuwe openingstijden van onze balie

De openingstijden van onze balie aan Zeedijk 47 gaan veranderen.
Onze balie is voortaan niet meer geopend op de donderdagochtend.
Vanaf komende week zijn we op maandag en dinsdag geopend van 9.00 tot 12.00 uur.
De rest van de week kunt u bij ons op afspraak terecht.

Belangrijk: Vanaf januari 2027 zullen we helemaal geen vaste openingstijden voor de balie meer hanteren.
Maar met een afspraak bent u altijd welkom!

Voor noodgevallen kunt u onderstaande telefoonnummers bellen:
CV installatie: AVM/Klomp 020 – 633 2121 (24 uur per dag bereikbaar)
Elektra: Stahlhöfer 020 – 468 9550
Verstoppingen: Buunk 020 – 665 7727
Lekkages: The Plumbers: Tot 17.00 uur 020 – 480 1084, daarna en in het weekend 06 – 1985 8008
Sloten/deuren: De Sleutelkoning: 020 – 622 2630 (24 uur per dag bereikbaar)
Hydrofoor: Duijvelaar pompen 0172 – 488 388
Glas: Van der Laan’s glasbedrijf 0297 – 264129 / 06 – 54200136

10 september 2026
NV Zeedijk redacteur
In Verhalen

De binnenstad bewaak je samen

Ewout van der Hoog woont al sinds 1964 in de Amsterdamse binnenstad. Hij zag de buurt veranderen van een wijk met zwart-wittelevisies tot een internationaal decor van toerisme, horeca en voortdurende drukte. Maar waar de stad veranderde, bleef zijn houding hetzelfde: je klaagt niet over je straat, maar je organiseert haar.

Buurtbewoner Ewout van der Hoog mobiliseerde meer dan 150 vrijwilligers voor Wallen Schoon. 

Zijn eerste contact met NV Zeedijk was praktisch. In 1991 zocht hij een kamer en kon hij terecht aan de Waterpoortsteeg. “We zoeken mensen met hart voor de buurt,” kreeg hij te horen. Hij werd huurder. Maar belangrijker: hij werd betrokken. Het tweede contact was beslissend. Ondernemer Jim Zielinski vroeg hem waarom steeds minder bewoners wilden praten met de gemeente. Volgens Ewout onder meer omdat de vuilnisproblemen niet werden opgelost. De NV Zeedijk zorgde voor een ruimte, schoonmaakspullen en een klein budget. Ewout zorgde voor mensen. Veel mensen.

Wallen Schoon

Inmiddels mobiliseerde hij meer dan 150 vrijwilligers voor Wallen Schoon. Bewoners steken de handen uit de mouwen. Ondernemers betalen na afloop de pizza. Humor is zijn wapen, zichtbaarheid zijn strategie. AT5 schuift regelmatig aan.

Ewout roemt de menselijke maat van NV Zeedijk. De bereikbaarheid. Het vermogen om moeilijke zaken eenvoudig uit te leggen. Tegelijk is hij van mening dat preventie nog sterker kan. De aanpak moet volgens hem verder reiken dan één straat. “Maak meer Zeedijken,” zegt hij. Rol het model uit. Werk straat voor straat. Organiseer bewoners en ondernemers samen. Zijn toekomstvisie is helder: meer echte bewoners boven de plint. Minder eenzijdige branchering. Fysiek goed onderhouden straten. En een overheid die samenwerkt en vooruitkijkt.

Ewout is een kerngezonde tachtiger. Pensioen overweegt hij nog steeds niet en wie hem kent weet dat ook zijn betrokkenheid geen houdbaarheidsdatum heeft. Voor hem is de binnenstad geen privébezit, maar iets wat je samen bewaakt.

3 september 2026
NV Zeedijk redacteur
In Verhalen

Rentmeester van een straat

De eerste herinnering van Jan de Rooij aan de Zeedijk stamt uit zijn jeugd. Als jongen van tien reisde hij alleen met de trein naar Amsterdam om zijn oma te bezoeken, die op de Wallen woonde. Eén regel kreeg hij altijd mee: niet over de Zeedijk lopen.

Jan de Rooij, voorzitter van de Raad van Commissarissen van NV Zeedijk.

Dus nam hij de omweg via het Damrak en de Damstraat. Het was de jaren zeventig. De buurt voelde toen al anders. Jaren later, als student, woonde hij zelf in de Warmoesstraat. Begin jaren tachtig was de omgeving ruig. “Oorlogsgebied,” noemt hij het zonder omhaal. De verloedering van dichtbij meemaken liet hem zien wat er gebeurt wanneer handhaving en betrokkenheid verdwijnen uit een buurt.

Toch duurde het nog decennia voordat hij zich er echt bewust van werd dat NV Zeedijk die betrokkenheid had teruggebracht en verandering in gang had gezet. Bij zijn sollicitatie voor een plek in de Raad van Commissarissen, verdiepte hij zich in de geschiedenis van de organisatie en de manier waarop er jarenlang bewust is geïnvesteerd in de straat.

Wat hem vooral treft, is de methodische aanpak. Volgens De Rooij ligt de kracht van NV Zeedijk in het sturen op balans. Niet elk pand simpelweg verhuren aan wie het meeste betaalt, maar bewust kijken naar wat een straat nodig heeft. Een mix van functies. Verschillende soorten ondernemers. Levendigheid, zonder dat het doorslaat. “Een buurt kan best tegen een café of een coffeeshop,” zegt hij. “Maar niet tien naast elkaar.” Naast die keuzes in de plinten spelen ook onderhoud, vergroening en betrokken huurders een rol. Wie investeert in kwaliteit, ziet dat terug in gedrag op straat. Mensen gaan zorgvuldiger om met hun omgeving.

Voor De Rooij is NV Zeedijk daarom meer dan een vastgoedorganisatie. Het is een vorm van rentmeesterschap. Een manier om verantwoordelijkheid te nemen voor de leefbaarheid van een buurt. Want uiteindelijk, zegt hij, draait het niet om stenen. “Het gaat om de straat als geheel.”