Wat gebeurt er met een straat als niemand zich er écht verantwoordelijk voor voelt? Voor Amélie Strens is dat geen abstracte vraag. Als stadsdeelvoorzitter van Centrum kijkt zij dagelijks naar de binnenstad: naar toerisme, naar ondermijning, naar verandering en veiligheid. Naar alles wat schuurt en verschuift. Maar op de Zeedijk ziet ze iets anders. Daar ziet ze eigenaarschap.
Niet alleen juridisch. Menselijk.
Ze leerde de NV Zeedijk kennen als samenwerkingspartner. Wat haar direct opviel: dit is geen vastgoedpartij op afstand. “Bijna als een buurtbewoner,” zegt ze. De panden zijn geen cijfers in een portefeuille, maar schakels in een straat die in balans moet blijven. Wie komt erin? Wat voegt iemand toe? Hoe blijft diversiteit behouden?
Amélie Strens, Stadsdeelvoorzitter Centrum: “Je beschermt je stad.”
En precies daar ligt volgens haar de unieke kracht. Waar de gemeente vastzit aan bestemmingsplannen, kan de NV sturen op karakter. “Ik kan horeca toestaan, maar niet bepalen welk restaurant erin komt. De NV kan dat wél.”
Lange adem
In haar eerste jaren zag ze vooral de achterkant: de traagheid van transformatie, ingewikkelde contracten, hoge renovatiekosten, gesprekken over maatschappelijke huur en rendement. Verandering blijkt geen sprint maar een lange adem.
Toch ziet ze ook hoe de straat veerkracht toont. Tijdens de Hartjesdagen deden voor het eerst alle Chinese ondernemers mee. “Dan voel je: hier groeit iets.”
Menselijk
Wat ze bewondert, is de menselijke manier van werken. Huurders die niet alleen contracten zijn, maar mensen. Tegelijkertijd ziet ze ruimte voor verdere professionalisering. Meer vastlegging, meer scherpte. Niet om het karakter te verliezen, maar om het te beschermen. En nog meer transformatie voor het gebied mogelijk te maken.
Want dat is uiteindelijk de opdracht, zegt ze: niet enkel toeristen indammen, maar je stad beschermen. Koesteren wat de ziel vormt.
En op de Zeedijk, vindt ze, gebeurt dat elke dag.
