Tag

NVZeedijk

Renovatie update: archeologisch onderzoek

Tijd voor een eerste renovatie update!

Er wordt in de diverse panden hard gewerkt. Voordat er weer opgebouwd kan worden, vinden er eerst de nodige sloopwerkzaamheden plaats. Ook wordt er gekeken naar de funderingen aangezien het oude panden betreft. Zo ook het Rijksmonument aan de Oudebrugsteeg 5. Hier wordt de kelder en de fundering vernieuwd. Bij het uitvoeren van dit soort werkzaamheden in oude panden is archeologisch onderzoek heel interessant. Het archeologisch onderzoek wordt hier begeleid door Bureau Monumenten en Archeologie ven de gemeente Amsterdam, die alle bijzondere vondsten vastlegt, zodat de geschiedenis goed bewaard blijft. Tijdens de opgravingen werden er bijzondere dingen gevonden en vastgelegd door de archeoloog.

Hoewel het om een relatief klein oppervlak gaat zit de bodem helemaal vol met structuren, toe nu toe uit de 17de-18de eeuw: opeenvolgende tegelvloeren, twee  waterkelders, een waterput, een goot, een riool. De Oostmuur is bijzonder gefundeerd. Mogelijk gaat het niet om de oorspronkelijke fundering maar om een latere kelderbak. Hiervan zijn houtmonsters genomen ten behoeve van dendrochronologische analyse (=jaarringenonderzoek waarmee houten voorwerpen gedateerd kunnen worden), wat als het goed is een exact kapjaar op zal leveren. Na het plaatsen van de damwand volgt het laatste deel van de ontgraving. Daarbij krijgen wij hopelijk nog wat middeleeuwse sporen en aanplempingslagen in de Amstel te zien. (aanplempen is een methode van landwinning waarbij zand, grond of puin in oppervlaktewater wordt gestort om ondiepe gebieden op te hogen, te dempen of nieuw land te creëren. Het wordt vaak gebruikt in havengebieden of bij stadsuitbreidingen. Het resulteert in een stevige, verdichte ondergrond, vaak sterker dan droge ophoging.

Hieronder enkele foto’s van het vastleggen van de archeologische vondsten.
       
Foto 1: fundering, foto 2: waterkelders, foto 3: vloerrestanten.

Artikel Volkskrant over werkwijze NV Zeedijk

Dit weekend verscheen er een artikel in de Volkskrant, met een interview met Janny Alberts. Over grip op vastgoed door het sturen op branchering, leefbaarheid en leefomgeving, en over sociale cohesie.
Dit artikel is geschreven door Elsbeth Stoker, zij is regioverslaggever van de Volkskrant in Amsterdam en omstreken.
Gepubliceerd op 30 januari 2026. Het hele artikel lees je hier in de Volkskrant

Janny Alberts maakte van de Zeedijk haar levenswerk: ‘Als mensen die hier wonen bang worden op straat, is dat het failliet van je binnenstad’

Al veertig jaar werkt NV Zeedijk aan het herstel van de historische Zeedijk in Amsterdam. Met succes. En haar methode kan ook in andere wijken steden werken, zegt vertrekkend directeur Janny Alberts.

Janny Alberts op haar geliefde Zeedijk. Bron Lin Woldendorp voor de Volkskrant.

Het interview is nog geen tien minuten bezig als Janny Alberts (67) zegt: ‘We staan op een kantelpunt, een moment waarop we weer terug dreigen te gaan in de geschiedenis.’
De directeur van de NV Zeedijk zit op de zolder van haar kantoor in de historische binnenstad in Amsterdam. Hier is de afgelopen veertig jaar gewerkt aan het herstel van de Zeedijk, een van de oudste stukjes Amsterdam. In de jaren tachtig gold dit gebied, grenzend aan de Wallen, de Prins Hendrikkade en de Nieuwmarkt, als no-goarea.
‘Overal liepen heroïnejunks, panden waren verkrot. De postbode durfde er niet te komen’, zegt Alberts. ‘De gemeente had het gebied opgegeven, wilde er een hek omheen zetten. Maar een enkele bewoner en ondernemer zaten er nog. Zoals tante Aal van café Groningen. Ze is niet meer onder ons, maar zei altijd: ‘Ik heb me niet laten wegjagen door de Duitsers en ik laat me ook niet wegjagen door de junks.’ Zij en een groep anderen hebben in 1983 het stadhuis bezet, waspoeder rondgestrooid alsof het heroïne was en actie geëist.’
Die actie kwam er in 1985, in de vorm van NV Zeedijk, een naamloze vennootschap gefinancierd door de gemeente en banken. Meer dan 150 monumentale panden werden opgekocht en opgeknapt. Huurders en ondernemers werden zorgvuldig geselecteerd. Er werden buurtbrunches georganiseerd en hartjesdagen – een feest waarbij mannen verkleed gaan als vrouwen en vrouwen als mannen.
Inmiddels staat de Zeedijk te boek als een geliefd stukje binnenstad. Niet alleen heeft het strategisch opkopen en beheren van vastgoed door N.V. Zeedijk een positief effect gehad op de sfeer, ook de waarde van nabijgelegen panden ligt een stuk hoger dan elders in de buurt, variërend van 17 tot 27 procent, aldus recent onderzoek van de Vrije Universiteit.

Een rustige dag op de Zeedijk. Bron Lin Woldendorp voor de Volkskrant.

Maar tegelijkertijd dreigt het succes te verdampen: agressieve dealers zorgen in toenemende mate voor overlast in het Wallengebied, en dat merken ze ook op de Zeedijk. Laatst nog zag Alberts hoe een dealer een stelletje overhaalde iets te kopen. ‘Zo’n verliefd stelletje dat twijfelde. Druk pratend trok de dealer ze een steegje in. In no time stond de tweede dealer erbij. Op een hoekje keek ik ernaar. Opeens stond nummer drie pal voor mijn neus, om mij weg te jagen. Vroeger kon je dealers vragen: ga even ergens anders staan. Nu niet meer. Het is strak georganiseerd, en ze gaan intimiderend te werk.’
Afgelopen zomer schreef burgemeester Femke Halsema in een brief aan de gemeenteraad dat dit een ‘lastig, zo niet onmogelijk’ op te lossen probleem is zolang de toeristen blijven komen en er niet meer agenten, handhavers en hulpverleners beschikbaar zijn.
Ook Alberts erkent dat er ‘onmogelijk nóg meer politie in dit gebied gepompt kan worden’. Maar, waarschuwt ze, ‘als deze ontwikkeling zich doorzet en mensen die hier wonen en werken bang worden op straat, ben je bezig met het failliet van je binnenstad.’
Alberts is een optimistische, kordate verschijning. In 1999 begon de voormalige kraker – ‘Ik kan daardoor heel goed timmeren en lassen’ – bij NV Zeedijk. Aanvankelijk als secretaris, sinds 2007 als directeur. In maart zwaait ze af, al zal ze blijven werken als adviseur.

Aan de vooravond van uw vertrek ziet u het Wallengebied weer afglijden. Is het tij te keren?
‘De politie en de gemeente doen hun stinkende best, maar zolang er toeristen blijven komen, zal het probleem van agressieve dealers er ook zijn. Tegelijkertijd worden die gevoelens van onveiligheid bij bewoners niet alleen door de dealers veroorzaakt, maar ook door al die viezigheid op straat, en al die opengetrokken vuilniszakken.’
En daar kan de gemeente in haar ogen wél meer in doen.
Tijdens een wandeling door het Wallengebied laat Alberts zien waar het wel en niet goed gaat in dit deel van Amsterdam. En ze vertelt wat de impact is van NV Zeedijk, en waarom deze werkwijze ook geschikt is voor andere wijken en steden waar de leefbaarheid onder druk staat.
‘Dít’, zegt ze hoofdschuddend, ‘vind ik dus niet kunnen.’ Alberts staat stil bij de Oude Kerk, bij een stapeltje vuilniszakken, met daarnaast afgedankte huisraad. ‘Daarom sponsoren we de vrijwilligers van Wallen Schoon, opgericht door een inmiddels 80-jarige Amsterdammer. Ze maken de straten schoon, omdat de gemeente tekortschiet.’
‘Soms doen ze dat op een manier die formeel niet mag’, zegt Alberts. ‘Als een fiets staat te verkrotten, binden ze er een strikje omheen. Staat die er weken later nog, dan slijpen ze het slot open en halen ze hem weg. Deze burgerlijke ongehoorzaamheid vind ik fantastisch. Daarom sponsoren wij de slijptol.’
Wil je het tij te keren, dan moet je investeren in ondernemers en bewoners die ‘het vuur hebben’ er iets van te maken, heeft Alberts ervaren. ‘In een straat met veel sociale cohesie voel je je veilig, je kent en herkent elkaar. Op de plekken waar wij actief zijn, zitten we daarbovenop.’

Hoe beheer je sociale cohesie via vastgoed?
‘Wij werken volstrekt anders dan de corporate wereld. Wij proberen langdurig te investeren in mensen. Dat doen we door ons vastgoed heel actief te beheren. We kennen iedereen en we handhaven consequent op de afspraken.
‘Die moet de bewoner even achter het pand zetten’, zegt ze als ze een fiets ziet staan tegen een pui van een van ‘haar’ panden. ‘Dat geef ik zo even door.’ En even later: ‘Oh, en in die etalage hoort nu licht te branden.’
Het basisprincipe, vervolgt Alberts, ‘is best simpel. Eigenlijk lijkt het op het beheren van een school. In een klas kan je misschien drie kinderen aan met een rugzakje, maar zeven is te veel. Eén badeendjes-, Nutella- of stroopwafelwinkel is niet erg. Maar heb je er tien, dan is het een probleem. Je bent voortdurend aan het zoeken naar de juiste balans, een goede wisselwerking tussen bewoners, bezoekers en ondernemers, waarbij ook ruimte is voor zorgzaamheid.’
Hoe die balans er precies uitziet ‘is lastig te grijpen’, zegt Alberts. ‘Het klinkt soft, maar als je hier op de Zeedijk loopt, heb je waarschijnlijk een ander gevoel dan in menig andere straat in de binnenstad. Schoner, fijner, veiliger.’
Wil je bij NV Zeedijk een woning huren, dan begint dat met een motivatiebrief. Vervolgens kijkt Alberts team van vijf mensen of je in het bewonersprofiel past dat de buurt op dat moment nodig heeft. ‘Soms hebben we bijvoorbeeld een lichte voorkeur voor ouderen.’
Kandidaten worden vervolgens blind getrokken. Iedereen moet in aanmerking kunnen komen, is het idee. ‘Bijna alles wat we verhuren is monumentaal, dus we zouden de prijzen flink omhoog kunnen gooien. Maar we proberen de helft sociaal te houden.’

Een platenzaak op de Zeedijk heeft een eclectische collectie. Bron Lin Woldendorp voor de Volkskrant.

Ook ondernemers gaan door een ballotage. Vooraf moeten ze een ondernemingsplan indienen, inclusief foto’s en moodboard. Die wordt aan het contract geniet, zomaar daarvan afwijken is niet toegestaan. ‘Gebeurt dat wel, dan kunnen we ze daarop aanspreken en eventueel juridische actie ondernemen.’
Datzelfde geldt voor onderhuur: ook dat is verboden, net als rolluiken, die als ze ’s avonds gesloten zijn het gevoel geven dat de buurt uitgestorven is. Bovendien moet er altijd licht schijnen uit de etalages, zijn tv’s in cafés niet toegestaan, en is goedkoop indrinken tijdens happy hours in Alberts’ panden er allang niet meer bij.
Iedere huurder krijgt daarnaast een bezem cadeau. Want, is Alberts’ overtuiging: schoon blijft langer schoon en viezigheid trekt meer troep aan. Iedereen is daarvoor verantwoordelijk, vindt ze. Om die reden heeft NV Zeedijk ook een schilder in dienst, om te zorgen dat vandalistische graffiti zo snel mogelijk wordt verwijderd.
‘Ik wil het liefst dat de ondernemer zelf achter de toog staat, zodat deze ogen en oren heeft in de buurt. Wat je in de binnenstad veel ziet is dat een hoofdhuurder onderverhuurt aan iemand die het wéér onderverhuurt. De sloebers onderaan moeten voor die bovenste twee lagen ook geld verdienen. Dan ga je iets verkopen waarvan je denkt dat toeristen het willen.’

Hoe selecteer je welke ondernemer bij NV Zeedijk mag huren?
‘We kijken welk publiek je wilt aantrekken. Wij kijken daarom naar ondernemers die elkaar versterken, die bepaalde communities aantrekken. We verhuren aan kledingmerken zoals Patta, New Original en Smib, dat ook het Smibanese woordenboek voor straattaal heeft uitgegeven. Door zo’n pukkeltje van winkels te creëren, trek je een bepaalde groep, in dit geval jongeren, die zich verbonden voelen met de Amsterdamse straatcultuur.’
Uiteindelijk wil Alberts op de Zeedijk weerspiegeling zien ‘van wie we als Amsterdam zijn, maar ook van wie we waren’. Een open stad, waar ruimte is om te werken, voor wonen en vertier, maar waar ook oog is voor diversiteit en het verleden.
Ze houdt halt bij café Het Mandje, dat bijna honderd jaar geleden in handen kwam van de openlijk lesbische Bet van Beeren. ‘Het was een van de eerste cafés voor lhbtiq’ers. Het ziet er nog precies zo uit als vroeger.’

De naam van Bet van Beeren siert de ruit van Café ’t Mandje. Bron Lin Woldendorp voor de Volkskrant.

Vorig jaar is het café opgeleverd en sindsdien wordt het verhuurd voor een ‘maatschappelijke, lage prijs’. Erboven wordt nog gewerkt aan drie ‘logementjes’ voor de verhuur. ‘We hebben het geluk dat we van onze aandeelhouders het dividend weer mogen investeren in de straat. Maar het moet economisch natuurlijk wel uit kunnen. Met onze huurinkomsten houden we onze broek op.’
En soms springt de gemeente, die voor 90 procent aandeelhouder is, bij een nieuwe aankoop bij. Alberts staat inmiddels bij haar recentste grote aankoop op de Oudebrugsteeg. Om haar heen klinkt geboor, bouwvakkers lopen af en aan. In 2022 kocht ze hier voor 20 miljoen euro negen seksshops, cafés en kebabzaken. ‘Overal zaten vergunningen op, dus je koopt duur in.’
Het doel: dit historische straatje, gelegen tussen de Beurs van Berlage en Warmoesstraat, weer aantrekkelijk maken, zodat ook de Amsterdammer er weer wil komen én wonen. ‘Beneden blijven er winkels en cafés. De bovenverdiepingen stonden voorheen leeg, maar wij maken daar veertien woningen.’ Dat is belangrijk, stelt ze, ‘want met bewoners heb je bij nacht en ontij ogen in de buurt.’
Volgend jaar moet het klaar zijn. Sommige ondernemers, ‘zoals deze goede Italiaan’, blijven zitten. Anderen zijn al vertrokken, met een enkeling is ze nog ‘bezig’. ‘We hebben te maken met bestaande huurcontracten, die kan je niet zomaar opzeggen.’

Is het verantwoord om zo veel gemeenschapsgeld aan een steegje te besteden?
‘De kost gaat voor de baat uit, maar uiteindelijk wordt het vastgoed meer waard én je creëert maatschappelijke waarde. De Oudebrugsteeg is de toegang tot de oude, historische binnenstad, er komen woningen bij en de straat komt weer op de kaart.’
Daarnaast, vervolgt Alberts, biedt deze werkwijze de gemeente een manier om via het huurrecht invloed uit te oefenen op de stad. ‘Een overheid kan in principe alleen ingrijpen via het bestuurs- of strafrecht. Maar dan is het al misgegaan. Dan zijn er bijvoorbeeld al tien badeendjes- of Nutella-winkels in een straat, of zijn er vermoedens van witwassen. Als je op zo’n moment ingrijpt, ben je aan het terugploegen. Vaak een proces van jaren.
‘Met het huurrecht kunnen wij vooraf bedenken: wat voor stad willen we zijn en aan wie verhuur je? Je kunt strikte afspraken maken en je komt achter de gevel. Zo kan je veel meer en sneller invloed uitoefenen.’

U opereert in een oud, toeristisch stukje Amsterdam. Het is hier heel anders dan in andere gebieden waar de leefbaarheid onder druk staat. In hoeverre hebben anderen iets aan de lessen van NV Zeedijk?
‘Deze werkwijze is overal toepasbaar. Overal in Nederland zie ik plekken waarvan ik denk: hier zou je door middel van vastgoed de sociale cohesie kunnen verbeteren. We worden best vaak gevraagd voor adviezen. Een tijd geleden kwam ik bijvoorbeeld in een andere stad. Ik kende de wijk waarover het ging niet goed, dus ik stapte ’s ochtends vroeg in de trein. Ik heb eerst rondgekeken, koffie gedronken, ergens iets gekocht, voordat ik uren later een grote vergaderzaal binnenstapte.
‘Toen ik vertelde wat ik had gedaan, reageerde iemand: oh, maar dan was je in een coffeeshop. Ja, antwoordde ik: daar kan je ook koffie drinken. Ik vroeg: wie komt er wel eens in het gebied waar we het nu over hebben? Twee mensen staken hun hand op. Dan kan de rest naar huis, zei ik. En dat is wat ik vaak zie, ook bij politici: weet je wel waar je het over hebt? Ben je er zelf geweest?’

Een terras op de Zeedijk wordt aangekleed met rode zitkussens. Bron Lin Woldendorp voor de Volkskrant.

Kennen en gekend worden, daar draait het volgens Alberts om. Maar dat betekent ook dat het alleen werkt als je langdurig actief bent in een klein gebied.
Ze loopt inmiddels door de steegjes van de Wallen, langs panden die niet van haar zijn. Soms schudt ze haar hoofd. Bijvoorbeeld als ze de zoveelste friettent tegenkomt. ‘Al die tenten proberen mee te liften op het succes van de jongens van Fabelfriet. Je ziet dat als één ding succesvol is, binnen de kortste keren andere zaken volgen. Soms worden ze in een weekend omgebouwd’, zegt terwijl ze op een eettentje wijst. Op het raam staat nog Döner Kebab, maar de vitrines liggen vol chocoladewafels, met daarbovenop smarties, stroopwafels en snickers.

Wat haar betreft is dit stukje Amsterdam nog lang niet klaar.

 

 

Zo vader, zo zoon? Snuffelstage bij de NVZ!

   
Michel was onlangs al weer 15 jaar werkzaam bij de NV Zeedijk. Belangrijk om naar de toekomst te kijken en de nieuwe generatie te verwelkomen.
Daarom liep zijn zoon Ruben een dagje met hem mee voor een ‘snuffelstage’. Een snuffelstage is een kortdurende stage waarbij jongeren een kijkje nemen in een bepaald beroep of bedrijf. In tegenstelling tot reguliere stages gaat het bij een snuffelstage niet om het zelfstandig uitvoeren van taken, maar vooral om het observeren en ervaren van hoe het er op de werkvloer aan toegaat.
Tijd voor wat vragen aan Ruben!

Hoi, hoe heet je en hoe oud ben je?
“Hoi, Ik ben Ruben en ik ben 14 jaar.”
Wat voor opleiding doe je?
“Ik zit op de Mavo.”
Waarom kom je vandaag bij de NV Zeedijk kijken?
“Vandaag ben ik bij de NV Zeedijk voor een ‘snuffelstage’.”
Wat hoop je dat je zal zien en meemaken vandaag?
“Ik ben benieuwd wat het werk allemaal inhoudt.”
Wat zou je later voor werk willen doen?
“Forensisch technicus.”
Wat vind je leuk en minder leuk aan de NV Zeedijk?
“Minder leuk was het vele lopen, en leuk was dat ik niet stil hoefde te zitten.”
Vond je dat je vader het goed deed vandaag?
“Ja.”
Heb jij nog tips voor ons?
“Nee.”
Zien wij jou nog een keer terug bij ons?
“Waarschijnlijk wel!”

Bedankt Ruben, leuk dat je er was!

Op de koffie bij. . . . . Dutch Courage

In onze buurt zitten veel bijzondere ondernemers met een verhaal. Kom Op de koffie om kennis te maken!

Voor de eerste editie zijn buurtbewoners en ondernemers uitgenodigd bij Cocktailbar Dutch Courage
Op zondag 7 december zal eigenaar Timo Janse iets vertellen over Dutch Courage. Naast buurtbewoners zijn andere ondernemers van harte uitgenodigd als gast. Zo kunnen ook zij kennismaken met Dutch Courage en kunnen bewoners en ondernemers onderling kennismaken.

Zondag 7 december, 14:00 uur  |  Dutch Courage, Zeedijk 12  |  De koffie wordt gratis aangeboden door Dutch Courage!

#opdezeedijkgebeurthet #opdekoffiebij

27 november politiek café ‘de stad te koop’

Hoe krijgen Amsterdammers weer zeggenschap over hun woningen, winkels en wijken? Wat kan een stad doen tegen machtige investeerders? Kan de Gemeente, net als vroeger, sterker optreden tegen de macht van de markt? Welke ruimte is er voor andere vormen van eigenaarschap, zoals coöperaties?
“Een crisis van succes”, zo omschreef journalist @marcel_vanengelen de recente geschiedenis van Amsterdam in zijn boek “De stad”. Naarmate de stad populairder werd voor investeerders, expats, toeristen en rijke Nederlanders begonnen grote ketens steeds meer te bepalen hoe winkelstraten eruit zien, en begonnen grote investeerders steeds meer te bepalen hoe woonwijken eruit zien. Amsterdam werd steeds minder toegankelijk voor kleine ondernemers en voor mensen met een laag of middeninkomen. Haar diversiteit staat onder druk. De balans is zoek.
In dit politiek café buigen we ons over deze vragen, met onder andere: Marcel van Engelen (schrijver en journalist), Janny Alberts (directeur @nvzeedijk) en @sofyan_mbarki (Wethouder Economische Zaken en Aanpak Binnenstad en Lijsttrekker @pvda020). We beginnen de avond met een presentatie van het Denk Actie Team over manieren om weer meer grip te krijgen op de stad.

Politiek Café “De stad te koop”
🗓️ donderdag 27 november
⏰ inloop 19:00 uur, start 19:30 uur
📍Theater de Richel, Nieuwezijds Voorburgwal 282, 1012 RT Amsterdam @theaterderichel
Aanmelden kan hier: aanmelden politiek café ‘de stad te koop’
Bron: Politiek café

14 november Buurteconomie congres


Op vrijdag 14 november 2025 vond het Buurteconomie Congres plaats in de Beurs van Berlage. Hier bespraken buurtbewoners, ondernemers, vastgoedbeheerders en beleidsmakers hoe belangrijke buurtvoorzieningen kunnen terugkeren en hoe de kwaliteit van de winkelstraten behouden of hersteld kan worden.  Ook Janny Alberts, directeur van de NV Zeedijk, sprak op het congres. De opkomst was hoog en er zijn vele gesprekken gevoerd met elkaar. Wij kijken terug op een geslaagd congres!

Het Buurteconomie Congres wordt georganiseerd door bewoners verenigd in de Hier Wil Ik-‘doetank’ en de Stadshart Top, dankzij steun van Stadsdeel Centrum, NV Zeedijk, Stadsgoed NV en de Beurs van Berlage.

Doel van het congres is volgens mede-organisator Lennard Roubos een betere balans vinden tussen massatoerisme en een leefbare buurt. Voorafgaand aan het congres werd mede-organisator Lennard Roubos geinterviewd bij Red Light Jazz radio; Luister hier het fragment terug: Congres voor bewoners en ondernemers over hoe toerisme en woonkwaliteit samen kunnen gaan – Red Light Jazz Radio
Volg de Stadsharttop op Instagram hier.

Uitnodiging informatiebijeenkomst


Binnenkort starten de werkzaamheden met betrekking tot het plaatsen van het crash-deck en de steigers voor gevel- en dak werkzaamheden aan de panden van NV Zeedijk. De werkzaamheden vinden plaats op Oudebrugsteeg 1, 2, 4, 5, 8, 10, 12, 14 en Warmoesstraat 62 en 66.
Het aanbrengen van het crashdeck en de steigers zal invloed hebben op zowel de bewoners als de winkels en horecagelegenheden.
Om u hierover te informeren, de mogelijkheid te geven tot het stellen van vragen en om eventuele zorgen weg te nemen nodigen wij u graag uit voor een informatiebijeenkomst.

Datum                 : Maandag 17 november
Locatie                : Bouwkeet Nico de Bont, tegenover de Beurs van Berlage
Tijdstip               : 15:00 uur

Wij vragen u om u vooraf aan te melden via oudebrugsteeg@nvzeedijk.nl zodat wij rekening kunnen houden met voldoende ruimte voor iedereen.
Meer informatie kunt u hier teruglezen / More information, read here: 20251111_Uitnodiging_informatiebijeenkomst
—————
Heeft u vragen, opmerkingen of suggesties? Wij horen het graag. Laat het ons weten via oudebrugsteeg@nvzeedijk.nl
Do you have any questions, comments or suggestions? We’d love to hear it. Let us know via oudbrugsteeg@nvzeedijk.nl

 

Andreaspenning voor Janny Alberts

Team NV Zeedijk is enorm trots! Op woensdag 5 november heeft Janny Alberts de Andreaspenning ontvangen voor haar  jarenlange inzet voor een leefbare binnenstad. Als directeur van NV Zeedijk groeide zij uit tot bruggenbouwer tussen de gemeente, investeerders, buurtbewoners en ondernemers. Locoburgemeester Sofyan Mbarki reikte de onderscheiding uit tijdens de jubileumbijeenkomst van NV Zeedijk.

NV Zeedijk werd in 1985 opgericht om de verloedering op de Zeedijk tegen te gaan. De organisatie koopt, verbetert en verhuurt panden in de Amsterdamse binnenstad met het doel het gebied te verbeteren. Sinds 2007 is Alberts directeur van de NV Zeedijk, waar zij met grote gedrevenheid strijdt voor een leefbare straat en een leefbare binnenstad.
Alberts hecht eraan om persoonlijk in de buurt aanwezig te zijn: zichtbaar en aanspreekbaar. Ze biedt beginnende ondernemers kansen, maar treedt zo nodig ook sturend op als een ontwikkeling in en rond het vastgoed de verkeerde kant op dreigt te krijgen.
Het lukte Alberts om van de Zeedijk een inclusieve straat te maken, met ondernemers van diverse culturele achtergrond. Ook geeft ze haar steun aan de LHBTIQ+ gemeenschap. De Hartjesdagen op de Zeedijk leven weer als nooit tevoren en dankzij de inzet van Alberts werd het beroemde café ’t Mandje aangekocht en gerenoveerd.

Andreaspenning
De Andreaspenning wordt toegekend aan personen die grote prestaties hebben verricht op sociaal, cultureel, maatschappelijk of economisch gebied voor Amsterdam met een landelijke uitstraling, en aan personen die zich minimaal tien jaar als vrijwilliger voor een maatschappelijk doel hebben ingezet.
Bron: Gemeente Amsterdam | Andreaspenning

Hieronder enkele foto’s van de feestelijke uitreiking tijdens het jubileum evenement, gemaakt door fotograaf Raymond Schindeler.


NV Zeedijk viert 40 jaar unieke gebiedsaanpak

De NV Zeedijk bestaat veertig jaar op 5 november 2025. Waar de Zeedijk in de jaren zeventig nog symbool stond voor verval en criminaliteit, is het vandaag een levendig en authentiek stukje binnenstad waar het prettig wonen, werken en vertieren is.

Ter gelegenheid van dit jubileum heeft de Vrije Universiteit Amsterdam (VU Amsterdam) een onderzoek uitgevoerd naar de maatschappelijke en economische meerwaarde van de NV Zeedijk als één van de maatschappelijke vastgoeddeelnemingen van de Gemeente Amsterdam. Uit het data gedreven onderzoek blijkt dat de werkwijze van de NV Zeedijk significant bijdraagt aan de leefbaarheid en diversiteit in de buurt. Deze werkwijze is gebaseerd op vijf principes:

  1. Vastgoed verwerven;
  2. Transformeren van het vastgoed inclusief het toevoegen van betaalbare woningen;
  3. Aanwezig zijn in het gebied met een eigen kantoor;
  4. Selectief verhuren aan ondernemers en bewoners die bijdragen aan de leefbaarheid;
  5. Streng maar rechtvaardig toezien op gemaakte afspraken.

De effecten zijn heel concreet: een aanzienlijke verbetering van de leefbaarheid, minder meldingen van overlast en een meer gebalanceerde samenstelling van de bedrijfsruimten die de dreigende monocultuur in de mooie Amsterdamse binnenstad tegengaat. Het onderzoek onderschrijft de cruciale rol die de maatschappelijke vastgoeddeelnemingen, zoals de NV Zeedijk, vervullen binnen de ‘Aanpak Binnenstad’ van de gemeente Amsterdam. Hun langetermijnvisie, maatschappelijke betrokkenheid en zorgvuldige vastgoedsturing via het huurrecht maken het verschil.
Download hier het onderzoeksrapport

Lees hier artikel van de Vrije Universiteit Amsterdam

 

Artikel Parool over kunstwerk OZVBW 136

Gepubliceerd in het Parool op 23 september 2025 | Mohammed Guellaï.
Amsterdams kunstwerk werpt kritische blik op zeevaarder Cornelis Tromp: ‘Ik heb nu het gevoel dat ik er ook mag zijn’

Op de Oudezijds Voorburgwal hangt sinds kort een kunstwerk dat een deel van een gevelsteen met zeevaarder Cornelis Tromp bedekt. De kunstenaar hoopt dat voorbijgangers kritischer gaan kijken naar de rol van de controversiële admiraal in de Nederlandse geschiedenis. ‘We veranderen het perspectief.’


De gevelsteen van zeevaarder Cornelis Tromp gaat nu deels schuil achter een kunstwerk. Bron Nova den Hartog.

Lange tijd toonde de gevelsteen aan de Oudezijds Voorburgwal 136 een trotse Cornelis Tromp, de zeevaarder en admiraal die in de zeventiende eeuw opperbevelhebber werd van de Nederlandse vloot. Hij staat afgebeeld als een trotse en welvarende man; naast hem staat een zwart jongetje dat hem bewonderend aankijkt.
Maar sinds vorige week verstoort een zwarte ‘blinde vlek’ het zicht op de gevelsteen aan het pand in Amsterdam-Centrum. De vlek is een kunstwerk van Jerrold Saija. Met het werk wil de kunstenaar een nieuw perspectief bieden op de bekende zeevaarder. “Met mijn kunstwerk zoek ik naar interactie met publiek. Zij moeten letterlijk hun perspectief veranderen om de gevelsteen te kunnen zien.”
De vlek heeft de vorm van de handtekening van Cornelis Tromp. Deze handtekening komt uit brieven die zijn teruggevonden in het Nationaal Archief. Van een afstand is de gevelsteen nog steeds zonder problemen te zien.

Koloniale geschiedenis van Amsterdam
De Oudezijds Voorburgwal 136 is een voormalige handelslocatie die een centrale rol speelde in de koloniale geschiedenis van Amsterdam. In de directe omgeving werd handel gedreven, die deels afhankelijk was van slavernij en koloniale exploitatie. Volgens Janny Alberts, directeur van NV Zeedijk, pandeigenaar én initiatiefnemer van het kunstwerk, is het pand daarom een passende plek om aandacht te vragen voor de keerzijdes van die periode.
Saija: “Het werk herinnert ons aan de schaduwen die altijd aan macht zijn verbonden en aan de verantwoordelijkheid om die onder ogen te zien.”
Het kunstwerk is onderdeel van een breder project waarin erfgoed wordt aangevuld met inclusieve verhalen, zegt Alberts. “We wilden de gevelsteen aanvullen met iets wat ons laat nadenken over de geschiedenis en een dialoog stimuleert.”
Ze benaderde daarvoor verschillende kunstenaars. “Tijdens de onthulling van het kunstwerk zei iemand vorige week: ‘Ik heb nu het gevoel dat ik er ook mag zijn.’ Dat is wat kunst kan doen.”

Van J.P. Coenschool naar Indische Buurt School
Het kunstwerk op de gevelsteen van Cornelis Tromp sluit aan bij bredere maatschappelijke debatten over hoe Nederland omgaat met historische figuren uit het koloniale verleden. Steeds meer scholen en instellingen nemen afstand van namen die zijn verbonden met hoofdrolspelers uit de koloniale geschiedenis.
Zo besloot de Michiel de Ruyterschool in Amstelveen recent haar naam te veranderen, omdat de associatie met de zeventiende-eeuwse admiraal niet meer past bij de inclusieve identiteit van de school. In 2018 veranderde de J.P. Coenschool in Amsterdam-Oost haar naam naar De Indische Buurt School vanwege de omstreden rol die Coen in de koloniale geschiedenis speelde.
Op verzoek van de gemeenteraad maakte burgemeester Halsema in een toespraak tijdens de Nationale Herdenking Nederlands Slavernijverleden in 2021 officiële excuses voor de belangrijke rol die de stad en haar bestuurders hadden in de handel in mensen.

Het kunstwerk op de Oudezijds Voorburgwal is nu nog een testopstelling. Alberts wacht op bericht van de gemeente Amsterdam of het werk permanent mag blijven.

Lees het artikel hier: Artikel Parool