Category

Verhalen

Niet achter een bureau, maar op straat

Toen Michel Polman vijftien jaar geleden begon bij NV Zeedijk, moest hij wennen. Niet alleen aan het werk, maar ook aan de manier waarop hier werd gewerkt. Waar hij in de bouw gewend was aan snelheid en afstand, trof hij hier iets anders aan: een organisatie die letterlijk midden in haar werkgebied zit.

Michel Polman, technisch beheerder van NV Zeedijk.

Zijn eerste dagen waren meteen typerend. Geen auto van de zaak, maar een OV-kaart. Geen direct volle agenda, maar eerst meekijken, rondlopen, de buurt leren kennen. Het voelde in het begin bijna vreemd. Maar al snel ontdekte hij waarom. Het werk op de Zeedijk gaat niet alleen over panden, maar over mensen.

Als technisch beheerder is Michel veel buiten te vinden. Op straat, in portieken, bij ondernemers en bewoners. Daardoor kent vrijwel iedereen hem. En andersom kent hij de buurt ook: de signalen, de kleine veranderingen, de mensen die hulp nodig hebben of gewoon even hun verhaal willen doen.

Zichtbaarheid

Juist die zichtbaarheid maakt volgens hem het verschil. “Je kunt dit niet regelen vanaf een kantoor ergens anders in de stad,” zegt hij. “Je moet hier zijn. Dan spreken mensen je aan, dan hoor je wat er speelt.”

In vijftien jaar zag hij de buurt veranderen. Winkels wisselden, nieuwe ondernemers kwamen en gingen. Tegelijkertijd ziet hij ook hoe kwetsbaar de balans kan zijn. Als er minder aandacht is voor de straat, keren oude problemen sneller terug. Daarom gelooft hij sterk in de aanpak van NV Zeedijk: aanwezig zijn, aanspreekbaar zijn en verantwoordelijkheid nemen voor wat er in de straat gebeurt. Soms betekent dat onderhoud regelen, soms bemiddelen tussen buren, soms simpelweg luisteren. Het zijn de kleine, dagelijkse momenten die het verschil maken. En precies daar, zegt Michel, ligt de kracht van de Zeedijk: niet alleen investeren in gebouwen, maar in de buurt zelf.

Handen uit de mouwen voor schone binnenstad

Voor veel mensen is het zwerfafval op straat een doorn in het oog. Ook voor NV Zeedijk. Wij delen niet voor niets bezems uit aan onze huurders en verzoeken ook huurders en feitelijk iedereen om tenminste de eigen stoep schoon te houden. Maar er zijn mensen die meer doen. Zoals Laura Pakasi. Precies drie jaar geleden richtte zij Clean Up Your City op en sindsdien houdt ze maandelijks met haar buren en veel andere vrijwilligers de straten in de oude binnenstad schoon – aanvullend op de reinigingsdiensten van de gemeente. Komende zondag 20 september, op World Clean Up Day, steken ze weer de handen uit de mouwen.

Laura Pakasi van Clean Up The City: “Deze actie heeft een enorme saamhorigheid gecreëerd.”

Het begon allemaal heel organisch. Laura Pakasi kwam achttien jaar geleden in Amsterdam wonen voor haar studie fiscaal recht aan de UvA. Sinds elf jaar woont ze aan de Oudezijds Voorburgwal. “Ik ben opgegroeid in Haarlem, waar het heel normaal is om voor je eigen buurt te zorgen en het ook schoon te houden. En toen kwam ik hier wonen. Ik vond het zo vreemd dat niemand de straat schoonhield. Al dat afval op straat en de vervuiling van de stad vond ik heel naar om te zien.” Al snel begon zij het zelf te doen. Via de website van de gemeente kreeg ze een grijper en vuilniszakken. “Eerst vonden mensen mij raar, dat ik daarmee door de straat ging. Maar het ging mij echt aan mijn hart en het boeide me niets wat mensen ervan vonden. Ik wilde gewoon iets goeds doen.”

Saamhorigheid

Het mooie is, dat het meer opleverde dan een schone straat. Want langzamerhand haakten allerlei mensen aan, onder meer veel expats. “Zo leerde ik mijn buren kennen. Deze actie heeft een enorme saamhorigheid gecreëerd. Sommige mensen doen nu elke maand mee. Sommigen nemen ook hun kinderen mee. Anderen zijn echt op zoek naar de connectie en dan is dit heel laagdrempelig om bij aan te haken. Er is ook een dame uit Zandvoort, die het gewoon een heel gezellige dag vindt en elke keer speciaal hiervoor naar Amsterdam komt. Dat soort ervaringen zijn belangrijk voor mij. Dan weet ik dat ik goed bezig ben. Ik geloof er ook in en zie dat het goed is om tijd en energie in te steken. Zo bereik je mensen op een goede manier.” Voor haar is de sfeer in de omgeving sterk verbeterd en ze voelt daardoor veel meer verbondenheid met de buurt: “Dat is echt waardevol gebleken.”

Instagram

Precies drie jaar geleden begon ze actief op Instagram. Vanaf dat moment organiseerde ze een maandelijkse schoonmaakdag in de oude binnenstad van Amsterdam, waar langzaamaan steeds meer mensen bij aansloten. De gemeente brengt het materiaal en haalt het ook weer op. Eerst deed ze dit werk nog naast haar fulltimebaan als belastingadviseur bij een groot, internationaal bedrijf. “Maar ik zag bij de Clean Up zoveel mogelijkheden, terwijl ik in mijn werk de voldoening miste.” Dus besloot ze uiteindelijk uit dienst te gaan en meer tijd en energie in de Clean Ups te steken. “Ik houd gewoon van Amsterdam en dit geeft echt voldoening. Het zijn toch de mensen die de stad maken.”

Voor elke schoonmaakactie zoekt ze een horecalocatie uit. “Om elkaar te spreken organiseren we na afloop een borrel voor de vrijwilligers. Ik vraag de hostlocatie dan een borrel te sponsoren. The Grand heeft het bijvoorbeeld al enkele keren gedaan, met rondleiding na afloop. De meeste bedrijven die ons sponsoren vinden het vuilnis ook een groot probleem en vinden het zo sympathiek dat ik dit doe, dat ze ons de After Clean Up Borrel gunnen. We maken de omgeving van deze host locatie dan natuurlijk extra schoon.”

World Clean Up Day

Er is geen vast moment voor de schoonmaakacties. “Ik haak graag aan bij andere evenementen,” zegt Laura. “Zoals komende zondag, als het weer World Clean Up Day is. Dan gaan we uiteraard aan de slag, meestal met 25 tot 35 mensen. In augustus hebben we na Pride een closing up gedaan. Dat doen we in oktober weer, na het Amsterdam Dance Event (ADE).” Soms doet ze het ook vooraf, zoals in juni vlak voor het Wallen Festival.

Laura Pakasi hoopt dat ze met haar initiatief iets waardevols kan betekenen voor de stad. “Ik zou graag een rol willen vinden om dit voor de mensen te doen. Hoe ik dat meer ga vormgeven, daarover ga ik de komende tijd nadenken en met de juiste mensen praten. Maar ik doe het uit liefde voor de stad.”

Omdat NV Zeedijk haar initiatief zeer waardeert, sponsort NV Zeedijk Clean Up Your City met een financiële bijdrage, te beginnen met de bekostiging van de formele notariële oprichting van de stichting. Wallen Schoon is een ander initiatief dat NV Zeedijk sponsort. Wallen Schoon richt zich echter op een ander soort schoonmaak zoals het verwijderen van verwaarloosde fietsen en het verwijderen van graffiti en stickers. Als NV Zeedijk denken we dat deze wederzijdse aanvulling fantastisch is. Hoe schoner de stad, hoe leefbaarder. Daar is het ons om te doen.

Volgende Clean Up: zondag 20 september om 11 uur. Start bij Freddy’s Bar, Nieuwe Doelenstraat 2. Einde: 12.30 uur, met koffie/thee en een verse madeleine bij Hotel De L’Europe. Aanmelden kan via Instagram: Instagram of per e-mail:  cleanupyourcityamsterdam@gmail.com

Clean Up Your City is op zoek naar nieuwe bestuursleden. De voorkeur gaat uit naar iemand met social media interesse/ervaring – uiteraard naast een passie voor Amsterdam en Clean Ups. Aanmelden kan via Instagram: @cleanupyourcity

 

De binnenstad bewaak je samen

Ewout van der Hoog woont al sinds 1964 in de Amsterdamse binnenstad. Hij zag de buurt veranderen van een wijk met zwart-wittelevisies tot een internationaal decor van toerisme, horeca en voortdurende drukte. Maar waar de stad veranderde, bleef zijn houding hetzelfde: je klaagt niet over je straat, maar je organiseert haar.

Buurtbewoner Ewout van der Hoog mobiliseerde meer dan 150 vrijwilligers voor Wallen Schoon. 

Zijn eerste contact met NV Zeedijk was praktisch. In 1991 zocht hij een kamer en kon hij terecht aan de Waterpoortsteeg. “We zoeken mensen met hart voor de buurt,” kreeg hij te horen. Hij werd huurder. Maar belangrijker: hij werd betrokken. Het tweede contact was beslissend. Ondernemer Jim Zielinski vroeg hem waarom steeds minder bewoners wilden praten met de gemeente. Volgens Ewout onder meer omdat de vuilnisproblemen niet werden opgelost. De NV Zeedijk zorgde voor een ruimte, schoonmaakspullen en een klein budget. Ewout zorgde voor mensen. Veel mensen.

Wallen Schoon

Inmiddels mobiliseerde hij meer dan 150 vrijwilligers voor Wallen Schoon. Bewoners steken de handen uit de mouwen. Ondernemers betalen na afloop de pizza. Humor is zijn wapen, zichtbaarheid zijn strategie. AT5 schuift regelmatig aan.

Ewout roemt de menselijke maat van NV Zeedijk. De bereikbaarheid. Het vermogen om moeilijke zaken eenvoudig uit te leggen. Tegelijk is hij van mening dat preventie nog sterker kan. De aanpak moet volgens hem verder reiken dan één straat. “Maak meer Zeedijken,” zegt hij. Rol het model uit. Werk straat voor straat. Organiseer bewoners en ondernemers samen. Zijn toekomstvisie is helder: meer echte bewoners boven de plint. Minder eenzijdige branchering. Fysiek goed onderhouden straten. En een overheid die samenwerkt en vooruitkijkt.

Ewout is een kerngezonde tachtiger. Pensioen overweegt hij nog steeds niet en wie hem kent weet dat ook zijn betrokkenheid geen houdbaarheidsdatum heeft. Voor hem is de binnenstad geen privébezit, maar iets wat je samen bewaakt.

Rentmeester van een straat

De eerste herinnering van Jan de Rooij aan de Zeedijk stamt uit zijn jeugd. Als jongen van tien reisde hij alleen met de trein naar Amsterdam om zijn oma te bezoeken, die op de Wallen woonde. Eén regel kreeg hij altijd mee: niet over de Zeedijk lopen.

Jan de Rooij, voorzitter van de Raad van Commissarissen van NV Zeedijk.

Dus nam hij de omweg via het Damrak en de Damstraat. Het was de jaren zeventig. De buurt voelde toen al anders. Jaren later, als student, woonde hij zelf in de Warmoesstraat. Begin jaren tachtig was de omgeving ruig. “Oorlogsgebied,” noemt hij het zonder omhaal. De verloedering van dichtbij meemaken liet hem zien wat er gebeurt wanneer handhaving en betrokkenheid verdwijnen uit een buurt.

Toch duurde het nog decennia voordat hij zich er echt bewust van werd dat NV Zeedijk die betrokkenheid had teruggebracht en verandering in gang had gezet. Bij zijn sollicitatie voor een plek in de Raad van Commissarissen, verdiepte hij zich in de geschiedenis van de organisatie en de manier waarop er jarenlang bewust is geïnvesteerd in de straat.

Wat hem vooral treft, is de methodische aanpak. Volgens De Rooij ligt de kracht van NV Zeedijk in het sturen op balans. Niet elk pand simpelweg verhuren aan wie het meeste betaalt, maar bewust kijken naar wat een straat nodig heeft. Een mix van functies. Verschillende soorten ondernemers. Levendigheid, zonder dat het doorslaat. “Een buurt kan best tegen een café of een coffeeshop,” zegt hij. “Maar niet tien naast elkaar.” Naast die keuzes in de plinten spelen ook onderhoud, vergroening en betrokken huurders een rol. Wie investeert in kwaliteit, ziet dat terug in gedrag op straat. Mensen gaan zorgvuldiger om met hun omgeving.

Voor De Rooij is NV Zeedijk daarom meer dan een vastgoedorganisatie. Het is een vorm van rentmeesterschap. Een manier om verantwoordelijkheid te nemen voor de leefbaarheid van een buurt. Want uiteindelijk, zegt hij, draait het niet om stenen. “Het gaat om de straat als geheel.”

Couturier op de Zeedijk

Regelmatig zetten wij een ondernemer in een pand van NV Zeedijk ‘in the spotlight’. Deze keer vertelt couturier Armin van Zutphen over de buurt en zijn atelier/winkel aan de Zeedijk.

Op de Zeedijk is in de loop der jaren veel streetwear gekomen. Maar in een klein hoekje in de bocht van de Zeedijk zit ook een couturier. Hier ratelt al jarenlang de Juki-naaimachine van couturier Armin van Zutphen. Sinds 1999 heeft hij zijn atelier/winkel in deze straat, met een piepkleine etalage voor zijn creaties.

Armin van Zutphen voor zijn winkel: “De sfeer is gemoedelijk. Als je hier loopt, zeg je twintig keer gedag.”

Mix van ondernemers

NV Zeedijk streeft altijd naar een goede mix van ondernemers op de Zeedijk. Met precies die intentie vroeg NV Zeedijk Armin van Zutphen al in 1999 zich op de Zeedijk te vestigen. Aanvankelijk zag hij dat niet zo zitten: “De Zeedijk was toen nog absoluut niet zo leuk als het nu is. Natuurlijk was het al beter dan het ooit was, maar ik moest wennen. Bovendien zou ik als couturier toch een buitenbeentje worden aan de Zeedijk.”

Een soort dorp

Uiteindelijk verliet hij toch zijn atelier Onder de Bogen. De Zeedijk geeft immers toch meer reuring en aanloop. Hij begon in het hoekpand waar nu Studio Zeedijk zit, met een atelier in de kelder en winkel op de begane grond. Zo’n elf jaar geleden verhuisde hij naar nummer 34. “Dat was eerst een soort huiskamer waarin prostituees samen kwamen theedrinken. Toen heb ik aangeklopt bij de NV Zeedijk of ik het kon huren. NV Zeedijk gaf mij deze kans.”

Deze straat zit hem als gegoten. “Het is toch een soort dorp,” vindt hij. “Ikzelf woon in de Warmoesstraat, ook alweer dertig jaar. Niemand wilde daar destijds wonen; je kreeg een premie als je dat wel deed. Nu ga ik er nooit meer weg. Mijn zus zegt wel dat ik in de Bermudadriehoek woon, met mijn stamkroeg meegerekend.”

Bekende Nederlanders

Tekenen, knippen, naaien en strijken. Dat doet hij de hele dag in zijn atelier. Hij kleedt enkele bekende Nederlanders, zoals Jenny Arean en Brigitte Kaandorp. En nu is hij bezig met een creatie voor de nieuwe show van theatermaker Sven Ratzke. “Ook Fong Leng komt af en toe binnenlopen voor een nieuwe zonnebril.” Eigenlijk maakt hij vooral jurkjes. “Heerlijk. Liever nog maak ik jassen en pakken, maar dat is vaak duur en ook veel werk.” Momenteel is hij bezig met een opdracht voor een eigenares van een zaak in Alkmaar. “Zij liep toevallig langs, vond mijn winkel mooi en bestelde 21 rood gestippelde jurken voor haar personeel. Voor iedereen drie jurken: voor de was, de strijk en om te dragen.” Een andere mooie klus was het ontwerpen van kleding voor de boot van Booking.com tijdens de Gay Pride. Alle Booking-mensen aan boord droegen zijn kleurrijke kleding.

Familie van kleermakers

Armin van Zutphen komt uit een familie van kleermakers. Zijn vader en beide opa’s waren kleermakers, zijn moeder coupeuse. “Zij waren altijd aan het werk, ook thuis. Als mijn zus en ik in bed lagen, hoorden we de naaimachine altijd ratelen. Dat vind ik nog altijd een heerlijk geluid.” Toen hij 9 jaar was, werd hij ziek. Drie maanden moest hij thuisblijven en zijn moeder moest hem vermaken. Dat deed ze door hem te leren borduren, haken en breien. “Dat bleek ik heel goed te kunnen,” vertelt hij. “Daarna ging ik jurkjes haken voor de Barbie van mijn zus. Kortom: het klassieke nichtenverhaal.” Armin van Zutphen volgde de Mode Academie Charles Montaigne en ging vervolgens aan de slag voor Nederlandse couturiers als Frank Govers, Frans Molenaar en Edgar Vos.

Het gebeurt regelmatig dat mensen binnen lopen en verrast zijn. Of mensen die aan tafel bij restaurant Kaap & Tein aan de overkant een mooie jurk in zijn etalage zien en direct na het eten bij hem binnenlopen. “Dat gebeurde vorige week nog. De vrouw van een varkensboer uit de UK kocht meteen de jurk uit de etalage. Het werd haar ‘new favourite dress’ mailde ze mij later.” Dat krijgt hij vaker te horen: dat zijn creaties heerlijk zijn om te dragen.

Hij heeft altijd voor zichzelf en thuisgewerkt. “Ik duld geen baas boven me. Ik krijg een tekening, een lap stof en ga het maken. Dan naaide ik onder meer van die glimmende zijdens blouses van 900 gulden per stuk voor bijvoorbeeld Frans Molenaar.” Nu werkt hij voor Ronald van der Kemp en vooral voor zichzelf. “Hier aan de Zeedijk ontwerp en maak ik mijn eigen dingen en hang ze op. En daar ga ik mee door tot ik omval.”

 

Straat die je niet alleen de hoogste bieder gunt

Heleen Noijons schuift op 11 juni 2013 voor het eerst aan bij de aandeelhoudersvergadering van N.V. Zeedijk. Burgemeester Eberhard van der Laan zit aan tafel. De sfeer is gespannen. Er wordt openlijk gesproken over verkoop, fusie, revolverend maken. Waarom bestaat de Zeedijk eigenlijk nog? Kan het niet efficiënter? Groter? Goedkoper?

Het is niet bepaald een gezellige binnenkomer.

Toch blijft juist dát moment haar bij. Omdat ze daar voor het eerst van dichtbij ziet wat er werkelijk op het spel staat. Niet alleen vastgoed, maar een visie op een straat.

Want als het vastgoed versnipperd wordt verkocht aan de hoogste bieder, verandert niet alleen de eigenaar. Dan verandert de straat. Meer druk op schoonmaak. Meer druk op handhaving. Andere ondernemers. Minder samenhang.

“Je koopt balans niet,” zegt ze. “Die organiseer je.”

Juist dat georganiseerde evenwicht – niet verslonzen, maar ook niet veryuppen – maakt de Zeedijk tot wat ze is. Een straat waar sociale mix geen slogan is, maar dagelijkse praktijk.

Andere gemeenten bellen regelmatig: hoe krijgen wij ook een Zeedijk?

Het antwoord is minder romantisch dan de vraag. Je hebt visie nodig. En kapitaal. Vastgoed is kapitaalintensief. Maar belangrijker nog: je moet bereid zijn om soms níet voor de hoogste opbrengst te gaan.

Voor Heleen is dat geen ideologische keuze, maar een praktische. Sommige straten moet je beschermen tegen hun eigen succes. En sommige straten gun je simpelweg niet aan de hoogste bieder.

Veel meer dan vastgoed alleen

Voor Ivar, relatiemanager Corporate Clients bij Rabobank, is NV Zeedijk een relatie waarin kennis, continuïteit en betrokkenheid samenkomen. Ivar begon vijf jaar geleden met een financierings- en ontwikkelvraagstuk rond de Oude Brugsteeg. Op papier is dat een vastgoedtransactie. In werkelijkheid is het echter meer dan dat. Want waar in de reguliere vastgoedsector rendement vaak leidend is, vroeg dit vraagstuk ook om oog voor straatbeeld, leefbaarheid en maatschappelijke waarde.

Ivar Kruithof, relatiemanager Corporate Clients bij Rabobank en sinds vijf jaar betrokken als financier van N.V. Zeedijk: “Impact past niet altijd in een spreadsheet.”

Wat Ivar opvalt aan N.V. Zeedijk, is de manier waarop wordt gestuurd. Niet alleen op stenen, maar op samenhang. Op branchering. Op wie er wél en niet in de straat past. Niet verhuren aan de hoogste bieder, maar bewust kiezen voor balans.  “Je kunt geen vijf dezelfde winkels naast elkaar hebben,” zegt hij. “Dan verlies je het evenwicht.”

Die manier van werken vraagt iets. Het kost tijd. Het kost inzet en poten in de klei. Maar het is belangrijk want het voorkomt versnippering, verloedering en een straat die langzaam haar karakter verliest en afglijdt.

Balans

Wat N.V. Zeedijk onderscheidt, is dan ook precies die balans tussen leefbaarheid, impact en exploitatie. Tussen maatschappelijke verantwoordelijkheid en financiële realiteit. Geen tegenstelling, maar een voortdurende afweging. Daarin herkent Ivar ook de coöperatieve gedachte van Rabobank: bouwen aan sterke gemeenschappen, met oog voor de lange termijn.

Continuïteit

Met grote betrokkenheid belichaamt de huidige directie een manier van werken die diep in de organisatie is verankerd. De uitdaging van NV Zeedijk ligt niet alleen in financieringen of het vastgoed zelf, maar ook in continuïteit: hoe borg je een cultuur die zo sterk leunt op betrokkenheid, aanwezigheid op straat en lange adem? Voor Ivar is dit geen financiering die je uitsluitend beoordeelt op onderpand en kengetallen. Het is een uitdaging waarin cijfers en straatleven elkaar raken. Waar waarde niet alleen wordt uitgedrukt in euro’s, maar ook in evenwicht en maatschappelijke impact. En precies dát laat zich niet altijd vatten in een getal.

Bouwen aan een straat die leeft

Voor Edson is de Zeedijk zo’n plek waar alles samenkomt: ondernemen, verbinden en continu schakelen tussen wat er is en wat er kan ontstaan. Wat begon via een tip van een bevriende makelaar, groeide uit tot een samenwerking waarin hij zich niet alleen huurder voelt, maar ook mede-vormgever van de straat.

Die samenwerking zit voor hem in iets essentieels: gehoord worden. Niet alleen als ondernemer, maar als iemand die actief meedenkt over de toekomst van de buurt. “Ze denken met ons mee, en wij mogen ook meepraten,” is hoe hij het samenvat.

Edson, ondernemer op de Zeedijk en mede-bouwer aan een nieuwe generatie straatcultuur: “Ze denken in oplossingen in plaats van problemen, en dat trekt me erg aan.”

Waar de Zeedijk ooit vooral draaide om horeca en vertier, ziet Edson nu een verschuiving naar een meer gemengde straat. Winkels, jongeren, nieuwe energie, maar ook de spanning die daarbij hoort. Oude en nieuwe generaties, verschillende belangen, uiteenlopende visies. Juist daar ziet hij de kracht van N.V. Zeedijk: het vermogen om te navigeren tussen al die werelden.

Patta

Een moment dat hem altijd bijblijft, is een onverwachte drukte tijdens een instore event bij zijn winkel Patta. Wat begon als een inschatting van een paar honderd bezoekers, liep uit op duizenden mensen in de straat. Onrust, frustratie, chaos. Waar hij een confrontatie verwachtte, gebeurde iets anders. Er werd niet alleen gekeken naar wat er misging, maar vooral naar wat er mogelijk was. Uit die situatie ontstond zelfs een nieuw initiatief.

Dat typeert voor hem de manier van werken: niet blijven hangen in problemen, maar zoeken naar kansen.

Mentaliteit

Vooruitkijkend hoopt Edson vooral dat die mentaliteit behouden blijft. Dat er mensen blijven die, net als nu, de brug slaan tussen straat en systeem. Tussen visie en praktijk.

Want uiteindelijk is dat wat een straat levend houdt: mensen die niet alleen ondernemen, maar ook verantwoordelijkheid nemen voor wat er om hen heen gebeurt.

 

De kracht van direct contact

Toen Frits Harmsen vijftien jaar geleden begon als vertegenwoordiger van Ymere bij NV Zeedijk, rolde hij er min of meer vanzelf in. Zijn voorganger droeg het aandeelhouderschap over en daarmee ook de verantwoordelijkheid om namens de woningcorporatie mee te kijken naar het functioneren van de organisatie. Professioneel gezien was het helder: als aandeelhouder let je op de continuïteit, stel je financiële vragen en bewaak je het belang van de organisatie die je vertegenwoordigt. Maar al snel merkte hij dat zijn betrokkenheid verder ging dan dat.

Frits Harmsen, Treasurer bij woningcorporatie Ymere en sinds vijftien jaar aandeelhouder van N.V. Zeedijk namens de organisatie: “Een leefbare straat ontstaat niet vanzelf. Daar moet je elke dag opnieuw aan werken.”

Want NV Zeedijk is meer dan een vennootschap met aandeelhouders. Het is een organisatie die een stuk stad heeft veranderd. Waar ooit criminaliteit en verloedering het straatbeeld bepaalden, ontstond langzaam een buurt waar mensen graag wonen, werken en doorheen lopen. Voor Harmsen werd het volgen van dat proces iets waar hij met oprechte interesse naar keek.

Concreet

Wat hem vooral opvalt, is hoe concreet het werk van de organisatie soms is. Het kan gaan om grote investeringen in panden, maar net zo goed om kleine dingen die het verschil maken: snel graffiti verwijderen, huurders aanspreken, ondernemers betrekken bij de straat. Juist dat directe contact zoals het kennen van de huurders en het snel kunnen handelen, ziet hij als een van de sterke kanten van een relatief kleine organisatie.

Tegelijkertijd ziet hij ook de uitdagingen van deze tijd. De vastgoedprijzen zijn enorm gestegen en het wordt steeds moeilijker om panden aan te kopen. Soms wint het geld dat minder goede bedoelingen heeft het simpelweg van partijen die de buurt willen verbeteren.

Kracht

Toch blijft zijn overtuiging eenvoudig. Zoals woningcorporaties al meer dan een eeuw bouwen en verhuren om buurten leefbaar te houden, zo ligt ook voor N.V. Zeedijk de kracht in het blijven doen waar ze ooit voor is opgericht: zorgen dat de binnenstad een plek blijft waar mensen komen en ook prettig kunnen leven.

 

 

Paradijsvogel van de Zeedijk

Er zijn ochtenden waarop hij langs de wasserette op de Nieuwmarkt loopt en mannen met hun kinderen in de rij ziet staan. Geen wasmachine. Wel een baan. Soms een scheiding. Soms een nieuw begin.

Hij noemt zichzelf een paradijsvogel. Maar hij ziet ook de tragiek die zich tussen de gevels afspeelt.

Basten, Rijksambtenaar en betrokken buurtbewoner: “Je moet hier wel heel extreem gedrag vertonen wil je buiten de boot vallen.”

Sinds 2012 woont Basten Quaedvlieg in een studio van NV Zeedijk. Een eerder aangeboden hoekwoning wees hij af. Te veel geluid. “Een klankkast,” noemt hij het nog steeds. Zijn huidige woning voelde meteen anders. Rustiger. Hier geen schreeuwende toeristen, maar, zoals hij het zelf omschrijft: “hoerenlopers die geen kabaal maken.” Een verrassend rustige vorm van stadsdrukte.

Thuis

Wat hij aantrof was een kale ruimte van ruw beton. Zijn vader reisde vanuit Heerlen naar Amsterdam om zeven dagen lang te helpen stucen en schilderen. Samen maakten ze er een thuis van.

In de jaren daarna leerde hij niet alleen zijn woning kennen, maar ook de buurt. Juist tijdens de coronaperiode ontstond er onverwacht iets menselijks tussen bewoners, ondernemers en vaste gezichten op straat. De bloemist in de Warmoesstraat. De bakker. De viswinkel. De wasserette op de Monnikenstraat. In een buurt die normaal gesproken nooit stilstaat, ontstond ineens ruimte voor gesprekken, herkenning en contact.

Dagelijkse realiteit

Basten ziet zichzelf niet meer weggaan. Omdat deze buurt hem verdraagt zoals hij is. Omdat diversiteit hier geen marketingwoord is maar dagelijkse realiteit. En omdat hij hoopt dat NV Zeedijk blijft doen wat ze moet doen: panden aankopen, renoveren, betaalbaar houden. Met respect voor de historische context en oog voor de mensen die hier leven. “Dit is geen Oud-Zuid,” zegt hij. En dat is precies de bedoeling.