De eerste herinnering van Jan de Rooij aan de Zeedijk stamt uit zijn jeugd. Als jongen van tien reisde hij alleen met de trein naar Amsterdam om zijn oma te bezoeken, die op de Wallen woonde. Eén regel kreeg hij altijd mee: niet over de Zeedijk lopen.
Jan de Rooij, voorzitter van de Raad van Commissarissen van NV Zeedijk.
Dus nam hij de omweg via het Damrak en de Damstraat. Het was de jaren zeventig. De buurt voelde toen al anders. Jaren later, als student, woonde hij zelf in de Warmoesstraat. Begin jaren tachtig was de omgeving ruig. “Oorlogsgebied,” noemt hij het zonder omhaal. De verloedering van dichtbij meemaken liet hem zien wat er gebeurt wanneer handhaving en betrokkenheid verdwijnen uit een buurt.
Toch duurde het nog decennia voordat hij zich er echt bewust van werd dat NV Zeedijk die betrokkenheid had teruggebracht en verandering in gang had gezet. Bij zijn sollicitatie voor een plek in de Raad van Commissarissen, verdiepte hij zich in de geschiedenis van de organisatie en de manier waarop er jarenlang bewust is geïnvesteerd in de straat.
Wat hem vooral treft, is de methodische aanpak. Volgens De Rooij ligt de kracht van NV Zeedijk in het sturen op balans. Niet elk pand simpelweg verhuren aan wie het meeste betaalt, maar bewust kijken naar wat een straat nodig heeft. Een mix van functies. Verschillende soorten ondernemers. Levendigheid, zonder dat het doorslaat. “Een buurt kan best tegen een café of een coffeeshop,” zegt hij. “Maar niet tien naast elkaar.” Naast die keuzes in de plinten spelen ook onderhoud, vergroening en betrokken huurders een rol. Wie investeert in kwaliteit, ziet dat terug in gedrag op straat. Mensen gaan zorgvuldiger om met hun omgeving.
Voor De Rooij is NV Zeedijk daarom meer dan een vastgoedorganisatie. Het is een vorm van rentmeesterschap. Een manier om verantwoordelijkheid te nemen voor de leefbaarheid van een buurt. Want uiteindelijk, zegt hij, draait het niet om stenen. “Het gaat om de straat als geheel.”
