Heleen Noijons schuift op 11 juni 2013 voor het eerst aan bij de aandeelhoudersvergadering van N.V. Zeedijk. Burgemeester Eberhard van der Laan zit aan tafel. De sfeer is gespannen. Er wordt openlijk gesproken over verkoop, fusie, revolverend maken. Waarom bestaat de Zeedijk eigenlijk nog? Kan het niet efficiënter? Groter? Goedkoper?
Het is niet bepaald een gezellige binnenkomer.
Toch blijft juist dát moment haar bij. Omdat ze daar voor het eerst van dichtbij ziet wat er werkelijk op het spel staat. Niet alleen vastgoed, maar een visie op een straat.
Want als het vastgoed versnipperd wordt verkocht aan de hoogste bieder, verandert niet alleen de eigenaar. Dan verandert de straat. Meer druk op schoonmaak. Meer druk op handhaving. Andere ondernemers. Minder samenhang.
“Je koopt balans niet,” zegt ze. “Die organiseer je.”
Juist dat georganiseerde evenwicht – niet verslonzen, maar ook niet veryuppen – maakt de Zeedijk tot wat ze is. Een straat waar sociale mix geen slogan is, maar dagelijkse praktijk.
Andere gemeenten bellen regelmatig: hoe krijgen wij ook een Zeedijk?
Het antwoord is minder romantisch dan de vraag. Je hebt visie nodig. En kapitaal. Vastgoed is kapitaalintensief. Maar belangrijker nog: je moet bereid zijn om soms níet voor de hoogste opbrengst te gaan.
Voor Heleen is dat geen ideologische keuze, maar een praktische. Sommige straten moet je beschermen tegen hun eigen succes. En sommige straten gun je simpelweg niet aan de hoogste bieder.
