transformatie

Wie in 1978 als student neerstreek aan de Oudezijds Achterburgwal, trof een andere binnenstad dan vandaag. Geen vanzelfsprekende leefbaarheid, geen gemengde plint, geen gevoel van rust. Bert Nap maakte het van dichtbij mee. Hij bleef. En zag hoe een buurt die ooit als ghetto werd bestempeld, langzaam veranderde in een straat waar weer gewoond en gewandeld kan worden.

In die transformatie speelde NV Zeedijk volgens hem een cruciale rol. “Ze zitten bij elk gesprek over de buurt,” zegt hij. Niet op afstand, maar zichtbaar en aanspreekbaar. Voor veel bewoners is de organisatie onlosmakelijk verbonden met een gezicht, een stem, een aanwezigheid in de straat.

Bert Nap, buurtbewoner sinds 1978, voormalig hoofdredacteur van de buurtkrant en vaste stem in het binnenstadsgesprek: “Je hebt hier niet het gevoel dat je met een instituut praat, maar met mensen.”

Wat hem vooral opvalt, is de manier waarop gesprekken worden gevoerd. Zonder politieke jas of institutionele afstand. “Je praat met mensen, niet met een systeem.” Dat maakt het mogelijk om vrijuit te spreken over wat schuurt en wat beter kan, zonder dat het meteen in kampdenken vervalt.

Geen vriendjespolitiek

Dat vertrouwen blijkt ook uit kleine, persoonlijke ervaringen. Toen zijn dochter zich inschreef voor een woning van NV Zeedijk, kreeg zij die niet. Ondanks zijn jarenlange betrokkenheid bij de buurt. “Daar was ik blij mee,” zegt hij. Geen vriendjespolitiek. Betrouwbaarheid boven alles.

Als voormalig hoofdredacteur van de buurtkrant en vaste deelnemer aan de tweewekelijkse buurtschouw kijkt Bert met een analytische blik naar de stad. Wat doet inrichting met gedrag? Wat gebeurt er als je geen schreeuwende plint hebt? Als je streng bent op vervuiling? “Een straat zonder politieke jas, maar met aandacht voor wat er écht gebeurt, maakt het verschil.”

Stad van bewoners

De grootste bedreiging ziet hij in de eenzijdige gerichtheid op snelle toeristische opbrengst. “Dan krijg je twintig keer dezelfde winkel.” Volgens hem draait de visie van NV Zeedijk dat perspectief om: niet een stad van bezoekers waar ook nog bewoners wonen, maar een stad van bewoners die bezoekers ontvangen.

Voor de toekomst ziet hij vooral een voorbeeldfunctie. Niet dat heel Amsterdam NV Zeedijk wordt, maar dat het model laat zien dat investeren in sociaal rendement en leefbaarheid werkt. Want een straat wordt niet leefbaar door bezit alleen.
Maar door betrokkenheid die zichtbaar blijft.